Wanking Arm με ένδυση παλλόμενου πέους…

Υπήρχαν κι άλλοι, προκάτοχοι του «σημερινού», με επιλογές αισθητικού και πολιτικού περιεχομένου του ίδιου ή και ακόμα μεγαλύτερου βεληνεκούς.

Νίκος Γ. Ξυδάκης, εφημερίδα Καθημερινή (τέχνες ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΑ), «Να το δούμε; Ναι, με ανοιχτά τα μάτια!», Κυριακή, 07/12/2003

Την απόσυρση του έργου του Βέλγου καλλιτέχνη Thierry de Cordier από την έκθεση Outlook αποφάσισε το Διοικητικό Συμβούλιο του Οργανισμού Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού και ο διευθυντής της έκθεσης, μετά τις έντονες αντιδράσεις που προκλήθηκαν.

Ο επίμαχος πίνακας απεικονίζει, μεταξύ άλλων, έναν μεγάλο σταυρό και ένα ανδρικό όργανο. Για το θέμα έχει ήδη ζητήσει προκαταρκτική έρευνα ο εισαγγελέας.

Σε γραπτή δήλωσή του, ο υπουργός Πολιτισμού Ευάγγελος Βενιζέλος επισημαίνει ότι … «στην έκθεση περιλαμβάνεται έργο Βέλγου καλλιτέχνη που προκάλεσε ήδη έντονες αντιδράσεις ως προσβλητικό του σταυρού, δηλαδή του συμβόλου της Χριστιανικής Θρησκείας. … Η έντονη συζήτηση που προκλήθηκε τείνει να επισκιάσει την ουσία της έκθεσης και να παρεμποδίσει την επαφή του ευρύτερου κοινού με την σύγχρονη τέχνη … στόχος όμως της έκθεσης Outlook ήταν ακριβώς να είναι αντιπροσωπευτική των διεθνών ρευμάτων και να προκαλέσει το γνήσιο ενδιαφέρον του ευρύτερου κοινού για την σύγχρονη τέχνη».

Την απόσυρση του έργου από την έκθεση ζήτησε με επιστολή του προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο ο τέως πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Μιλτιάδης Έβερτ: «Ζητώ να δώσετε εντολή να αποσυρθεί άμεσα από την έκθεση… ο πίνακας προσβάλλει βάναυσα το Χριστιανισμό και κατά συνέπεια δεν μπορεί να παραμείνει αναρτημένος σε δημόσιο χώρο. … οι άσχετοι που επέτρεψαν την παρουσίαση ενός τέτοιου πίνακα ζωγραφικής θα υποστούν τις δέουσες συνέπειες και θα τιμωρηθούν». …

http://news.in.gr/culture/article/?aid=502426

---

Απορία ενός μικρού παιδιού…

Τι νοιώθει ένα μικρό παιδί όταν συνειδητοποιεί ότι η μάνα του είναι πόρνη και μάλιστα σπρώχτηκε σ’ αυτήν της την επιλογή από τους κατά καιρούς νταβατζήδες μνηστήρες της, που η δύστυχη έτυχε να εμπιστευτεί, για να καταφέρει να αναθρέψει το παιδί αυτό που οι ίδιοι της φύτεψαν στη μήτρα;

Και πώς να μην λειτουργήσει ο συνωμοσιολόγος εαυτός του ταπεινού και καταφρονεμένου ενήλικα, και να μην σκεφτεί ότι όλα αυτά τα απαράδεκτα και κατάφωρα αντι-ανθρωπιστικά και αντισυνταγματικά γίνονται για να αυξηθεί και άλλο το χρέος της ταλαίπωρης και μοιραίας πατρίδας του ώστε τελικά να ξεπουληθεί τόσο ο επίγειος, ο πολιτισμικός, όσο και ο υπόγειος, ενεργειακός πλούτος της… Όλα αυτά, μέσω γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών αποπλανητικών τεχνασμάτων έχουν προεγγραφεί στους καταλόγους ακραίου συμφέροντος των αλλοδαπών δανειστών και όχι μόνο! Τι πιο αφελές από το επιχείρημα ότι όταν κάποιος χρωστάει λίγα ανησυχεί ο ίδιος, ενώ όταν χρωστάει πολλά ανησυχεί ο δανειστής του…

Η Ελλάδα είναι δεμένη πισθάγκωνα από τους τροϊκανούς με τη συνεπικουρία των ντόπιων καρικατούρων τους (spitting images), τροϊκανών ραγιάδων. Αυτοί οι τελευταίοι είναι που ενδιαφέρονται με ολόψυχη ιδιοτέλεια για μια ευρωπαϊκή Ελλάδα… Ανθρωποειδή που προσάρμοσαν την ιδιοπροσωπία τους σε ρόλο υποτέλειας στα υπερεθνικά τοκογλυφικά διευθυντήρια των πιστωτών… Αλαζόνες με πλήρη άγνοια της κρισιμότητας του εγχειρήματος το οποίο διαπραγματεύονται. Και κάτω από αυτές τις συνθήκες οι εταίροι ζητούν από τον Έλληνα πρωθυπουργό να δράσει ως αντιπρόσωπος ενός υγιούς και αυτόνομου οργανισμού. Πώς μπορεί να δομηθεί μία σταθερή βάση διαπραγμάτευσης κάτω από αυτές τις συνθήκες; Μα και στις όποιες συζητήσεις, κάθε ζήτημα που δεν βολεύει απορρίπτεται. Απέρριψαν αξιωματικά το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων σε αίτημα του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλη Γλέζου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Πόσο μάλλον να δεχθούν ότι χρέωσαν την Ελλάδα 240 δις. ευρώ από τα οποία τελικά έφθασε στα ελληνικά ταμεία μόνο το 8%, ήτοι περί τα 20 δις. ευρώ.

Λίγο πριν οι ευρωπαίοι εταίροι μας παραπονέθηκαν (και πάλι με υποκρισία) όταν η ελληνική πλευρά εγκατέλειψε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, φοβούμενη δήθεν τον διάλογο, παραβλέποντας ότι οι ίδιοι δεν είχαν καλέσει τον Έλληνα υπουργό των Οικονομικών στο αντίστοιχο συμβούλιο. Μέχρι πού φθάνει η υποκρισία και ο αυταρχισμός τους…

Στη μυστική συνάντηση παραβρέθηκαν η επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, ο πρόεδρος του Eurogroup Γερούν Ντάισλεμπλουμ, o υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, o υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Μισέλ Σαπέν, o υπουργός Οικονομικών της Ιταλίας Πιερ Κάρλο Παντοάν και o υπουργός Οικονομικών της Ισπανίας Λουίς Ντε Γκίντος, οι εκπρόσωποι της Κομισιόν, ο επίτροπος Πιερ Μοσκοβισί και ο αντιπρόεδρος για οικονομικά θέματα Βάλντις Ντομπρόφσκις. Ωστόσο, σύμφωνα με τον τηλεοπτικό σταθμό Μega, στη σύσκεψη δεν κλήθηκε ο Έλληνας υπουργός Οικονομικών, Γιάνης Βαρουφάκης... (23 Απριλίου 2015)

Εάν η Γερμανία, αυτός ο γίγαντας με τα πήλινα πόδια, εξοφλήσει το χρέος της προς την Ελλάδα, θα δημιουργηθεί ντόμινο μεταξύ των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών (που επίσης μακέλεψαν οι βάρβαροι ναζιστές) και θα εγερθούν παρόμοιες απαιτήσεις. Αυτός όμως δεν είναι λόγος να μην αποπληρωθεί αυτή η οφειλή. Επιπλέον θα πρέπει οι γερμανοί να συνειδητοποιήσουν πόσο εύθραυστη είναι η δήθεν ηγεμονία τους στον ευρωπαϊκό χώρο και ανά πάσα στιγμή (εάν υπήρχε συνειδητοποιημένος και αλληλέγγυος ευρωπαϊκός λαός) μπορεί να σπάσει σαν σαπουνόφουσκα… Απαιτείται να αφήσουν κατά μέρος την έπαρση, τον αυταρχισμό, και το συμπλεγματικό «σοϊμπλικό» τους ύφος 100 καρδιναλίων (μεταξύ αυτών και πολλές γυναίκες και παιδεραστές) και να πάψουν να δυσφημούν τους Έλληνες εξηγώντας πρώτα-πρώτα στο λαό τους ότι δεν πληρώνουν τους Έλληνες τεμπέληδες αλλά τα δικά τους τραπεζικά ταμεία… Τελικά, χαμένα λόγια. Πολιτική είναι η παραγωγή ξύλινου λόγου! Ειδάλλως η Γερμανία δεν θα λησμονούσε πως έτυχε της μεγαλύτερης αλληλεγγύης του 20^ου αιώνα και μάλιστα όχι επειδή έπεσε θύμα κερδοσκόπων αλλά επειδή αιματοκύλισε δύο φορές ολόκληρη την Ευρώπη …

Όλοι αυτοί οι θεσμικοί αξιωματούχοι με την αριθμολαγνεία τους, δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Είναι πολύ πιθανόν να είναι εξωγήινοι που «ζουν ανάμεσά μας». Έχουν την αίσθηση ότι παίζουν monopoly. Είναι απορίας άξιο που βρέθηκε ένας ευρωβουλευτής (ο Τζιανλούκα Μπουονάνο της Λίγκα του Βορρά) να πει, απευθυνόμενος στον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ στη συνεδρίαση του ευρωκοινοβουλίου στο Στρασβούργο (07 Ιουλίου 2015): «Έχετε πάει να αγοράσετε 1 λίτρο γάλα, 1 κιλό ψωμί και 1 λίτρο βενζίνη; Τι γίνεται με τα χρήματα που πάνε στις πολυεθνικές, στις μεγάλες τράπεζες; Ο λαός δεν νοιάζεται γι αυτά, χρειάζεται άλλες απαντήσεις».

Μα δεν βλέπουν οι τιμητές εταίροι μας ότι στη διαπλοκή και στη μη δημοσιονομική μεταρρύθμιση καθοριστικό ρόλο στις μίζες, τη φοροδιαφυγή και κάθε παραλλαγή της διαφθοράς, παίζουν οι «μεγάλες δυνάμεις» και τα πλοκάμια τους (βλέπε μερικά: φοροδιαφυγή Starbucks, διαγραφή 500 εκατ. φ.π.α. της Hochtief, σκανδαλώδης τροπολογία για χρέη Μεγάρου Μουσικής, 160εκατ. χρέη Νέας Δημοκρατίας, χρέος 500 εκατ. προς Δ.Ε.Η. της Νέας Δημοκρατίας, σκάνδαλο Siemens και ασυλία Χριστοφοράκου, Καραβέλα, …). Τελικά μόνο ο Άκης ήταν ένοχος για μίζες στα εξοπλιστικά προγράμματα και όλο το υπόλοιπο ΚΥΣΕΑ αθώο. Εάν, όπως ισχυρίστηκε ο Σημίτης, δεν γνώριζε τι γινόταν κάτω από τη μύτη του, τότε ήταν απαράδεκτα ανεπαρκής για τη θέση αυτή!...

Πάντως ουδέν κακόν αμιγές καλού. Τώρα παρουσιάζεται μία σπάνια ευκαιρία να επανεκκινήσει η ουσιαστική αναδόμηση της Ελλάδας, σε κάθε τομέα, εφόσον εκ των πραγμάτων βρισκόμαστε στο κυριολεκτικό μηδέν. Όμως έξι χρόνια τώρα, ουδεμία εντολή προς πραγματική ανάπτυξη. Ο λαός έδειξε την επιλογή του στο πρόσφατο δημοψήφισμα: απαγκίστρωση από τους δανειστές γεράκια, στήριξη στις ίδιες δυνάμεις. Πόσο όμως παρεξηγήθηκε! Και πόσο τιμωρήθηκε από τους αφηνιασμένους εταίρους, τους κατά τα άλλα δημοκρατικούς και σεβόμενους μπλα, μπλα, μπλα… Και όπως θα έλεγε ένας Έλληνας πεντάστερος προπονητής, ειδήμων στα πάντα όλα…:

«Άπληστοι, τι κάνετε εκεί, ρε! Ρε, τι νόημα έχει η παραμονή της Ελλάδας στην Ε.Ε. όταν δεν ταιριάζουν ούτε καν τα χνώτα μας…

Ρε, διυλίζετε τον κώνωπα και καταπίνετε την κάμηλο… όταν παραβλέπετε τη φοροδιαφυγή μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών και ως ισοδύναμα εφαρμόζετε την αύξηση στο κουλούρι του λαουτζίκου… Πόσα χρόνια, ρε, λειτουργούν τα τηλεοπτικά κανάλια χωρίς άδεια, τα μέσα δηλαδή που εκπέμπουν ερτζιανά την προπαγάνδα σας και ξεπλένουν ανυπολόγιστα κιλά φαιάς ουσίας κακομοίρηδων.

Ρε, ξεκαβαλικέψτε το καλάμι του πρίγκιπα και συνειδητοποιείστε ότι είστε εκεί που είστε ως εξυπηρετητές, και, αν συνειδητοποιείτε την ανεπάρκειά σας, πάρτε μαζί σας στα σαλόνια της Ευρώπης έναν τυχαίο πολίτη από αυτούς που σας ψήφισαν να τον εκπροσωπήσετε. Θα τα πει σίγουρα καλύτερα από σας!

Ρε, βαλθήκατε να μορφώσετε το λαό και σας διέφυγε ότι δεν θα μπορούσατε να διαχειριστείτε την παραδοχή της ετερότητάς του. Και τώρα τον σπρώχνετε πάλι στο μεσαίωνα…

Ρε, φορολογείστε ρε κανέναν εφοπλιστή ειδάλλως ας πάρει τις σημαίες του και ας πάει στον φορολογικό παράδεισο της επιλογής του. Έτσι κι αλλιώς δεν προσφέρει τίποτα στον τόπο του…

Μπράβο ρε, και για την ραστώνη σας… Τον Δεκέμβριο λήγει η διορία των ανέλεγκτων υποθέσεων της ‘λίστας Λαγκάρντ’. Τον Δεκέμβριο 2015 όλα παραγράφονται…

Ρε, σταματήστε τα δήθεν μέτρα! Κανείς σας δεν βλέπει (ή μήπως βλέπει πολύ καλά) ότι οι συνταγές σας δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα. Αντίθετα, απομακρύνουν συστηματικά κάθε πιθανότητα ανάπτυξης και παρατείνουν τη βάσανο του απλού, μέσου πολίτη! Άπληστη και απάνθρωπη η ειρωνεία των γερμανικών κιτρινοφυλλάδων (Bild-Οι Έλληνες πωλούν τα νησιά τους για να ξεχρεώσουν, 05/08/2015) που δημοσιεύουν τις πωλήσεις νησιών της προκειμένου η Ελλάδα να ξεπληρώσει το χρέος της. Μα και αυτό να συμβεί το χρέος δεν ξεπληρώνεται. Μόνο η Γερμανία ξεπλήρωσε το χρέος της χωρίς να το ξεπληρώσει…

Ρε, σοβαρευτείτε λιγάκι! Τι γελάτε ρε και χαριεντίζεστε με τις άλλες εταίρες; Εδώ ένας λαός αργοπεθαίνει αβοήθητος κι εσείς του προτείνετε ως καλύτερη λύση την αυτοκτονία!

Ρε, φορέστε ένα περιβραχιόνιο και, τουλάχιστον, προσποιηθείτε τους πενθούντες στις συναντήσεις με τους ομολόγους σας. Να δείχνετε με κάθε σας εκδήλωση το βαρύ πένθος που σας διακατέχει (μπορείτε; προσπαθήστε έστω) ως εκπρόσωποι αυτών των δύστυχων που σας ψήφισαν, του πληθυσμού που κατέθεσε αυτό το στεντόρειο ΟΧΙ, το οποίο κάνατε νιανιά…

Ρε, μην είστε τόσο αναίσθητα προκλητικοί στις τιμές μετοχής του όπιου του λαού. Golden boys και οι κλωτσοσκούφηδες: … Ο Παναθηναϊκός εκτός από πρεστίζ και αγωνιστικά κέρδη, θα βάλει στα ταμεία του 20 εκατ. ευρώ από την UEFA αν αποκλείσει την Μπριζ και περάσει στα play off του Champions League και έτσι θα λύσει όλα του τα προβλήματα …

Και εν μέσω όλων αυτών, αμείωτο το κύμα φυγής των εκδρομέων, μεταξύ αυτών ειδικά κάποιες δημοσιογραφάρες, που χρειάζονται δύο με δυόμισι μήνες ξεκούραση προκειμένου να γεμίσουν τις μπαταρίες τους και τους εγκεφαλικούς λοβούς τους με εντολές από τη Φωνή του Κυρίου τους…: '… σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το κύριο κύμα εξοδούχων από το κλεινόν άστυ... σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, η φετινή έξοδος αναμένεται να είναι μεγαλύτερη από την αντίστοιχη περυσινή…', '…τα πλοία από το λιμάνι του Πειραιά φεύγουν με 100% πληρότητα, όπως και αυτά από το λιμάνι της Ραφήνας'. 'Aegean: Άγγιξε τους 1,5 εκ επιβάτες, με αύξηση 28% στη κίνηση εξωτερικού και 37% προς Αθήνα'. Ρε, πού βρίσκετε διάθεση για διακοπές όταν η μητέρα πατρίδα μας σβήνει; Πολλά παιδιά, ποικίλης ηθικής, έχει αυτή η μάνα… Ρε, είναι υποκρισία να λέγεται ότι όλοι αυτοί θα φιλοξενηθούν σε φιλικό ή συγγενικό σπίτι του τόπου καταγωγής τους. Πέστε, ρε, πρώτα καλημέρα στον γείτονά σας και μετά οι φιλοξενίες! Έτσι άραγε έφευγαν οι λιμοκτονούντες για διακοπές και κατά την γερμανική κατοχή; Θα εγκατέλειπαν δηλαδή έστω και για μία στιγμή τη μάνα τους όταν αυτή έπνεε τα λοίσθια στο κρεβάτι του θανάτου; Μόνο εάν δεν τους είχε γεννήσει μάνα. Μόνο εάν είχαν κατασκευαστεί… Άντε και ραντεβού τον Σεπτέμβρη, με γεμάτες μπαταρίες, να συνεχίσουμε την επανάσταση…».

Βγάλτε ρε, τις μάσκες της υποκρισίας και αφήστε αυτό το παιχνίδι του πινγκ-πονγκ και το πού βρίσκεται κάθε φορά το μπαλάκι… τα άλλα δύο ενδιαφέρουν πού πραγματικά βρίσκονται! Μη δίνετε άλλο την ευκαιρία στους εθνικόφρονες να επανέρχονται κάθε φορά με τη γνωστή επωδό ότι όταν οι Έλληνες διαμόρφωναν με τον πολιτισμό τους την Ευρώπη οι υπόλοιποι λαοί διακοσμούσαν τις βελανιδιές της…

Πόσος χαμένος χρόνος! Μετά το σύνδρομο της Στοκχόλμης, σειρά για τα πειραματόζωα έχει το πείραμα του Μίλγκραμ…

---

Ένας εν δυνάμει διάλογος θερινής νυκτός, με εξωγήινα ανθρωποειδή, που ζουν ανάμεσά μας

Καθημερινά ταξίδια και ατέλειωτες συναντήσεις. Πρέπει να φανεί ότι το έργο που επιτελείται είναι πολύ σοβαρό και όχι στημένο. Τεράστια ποσά δαπανώνται για τη φιλοξενία αυτών των συναντήσεων «προσωπικοτήτων» (άλλως θεσμών ή, ακόμα ρεαλιστικότερα, δεσμών). Αμέτρητοι υπάλληλοι το υποστηρίζουν. Με τίνος χρήματα; Πρέπει να προβληθεί ένα τόσο εξεζητημένα βαρύ περιβάλλον ώστε να ηδονίζονται οι πρωταγωνιστές της σαπουνόπερας. Ποτέ όμως δεν πρέπει να καταλήξουν σε μία ουσιαστικά «βιώσιμη» απόφαση. Ο κανόνας του παιχνιδιού απαιτεί δαπάνη χρόνου, ατέλειωτου χρόνου. Μία γρήγορη απόφαση θα αναιρούσε την ανάγκη ύπαρξης των θεσμικών θεατρίνων της σαδιστικής τεχνοκρατικής τρόικα. Πρόκειται για αμαθείς (άρα και ευκολόπλαστοι), ζηλωτές του ιδεώδους της παγκοσμιοποίησης (κατά τα πρότυπά τους), αλαζόνες, με περιορισμένο δείκτη νοημοσύνης και βασική μόρφωση, και ένα ιδιόρρυθμο είδος ανθρωπισμού. Ένας οξύνους ή μία μεγαλοφυΐα δεν ενδιαφέρει. Αυτό που ενδιαφέρει είναι η ανικανοποίητη φιλοδοξία και η ροπή προς ενεργοποίηση ενός στυγνού φανατισμού. Με αυτά τα προσόντα / όπλα προασπίζονται μία δημοκρατία που δεν δέχεται το «όχι», επιβάλλοντας άτεγκτα σιδηρά πειθαρχία. Η διαπραγμάτευση, στο λεξιλόγιό τους, σημαίνει μονοσήμαντα «τιμωρητική πολιτική».

Όταν όμως πρόκειται κυριολεκτικά για τη ζωή των πολιτών μιας κυρίαρχης χώρας (και όχι ενός τσίρκου, όπως αδιάντροπα ξεστόμισε ο Χορστ Ζεεχόφερ, ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας και πρόεδρος των Γερμανών Χριστιανοκοινωνιστών / CSU, που συμμετέχουν στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση: «να τελειώνουμε με αυτό το τσίρκο…»), τότε ο ικανός χαρακτηρίζεται και για την ταχύτητά του. Κάτι σαν τη λύση του Γόρδιου δεσμού από τον Μέγα Αλέξανδρο.

Εν τω μεταξύ οι λαοί (κατά τα άλλα κυρίαρχοι), που υφίστανται τις συνέπειες αυτών των θεατρικών διαπραγματεύσεων, μοχθούν να πάρουν παράταση για μία ακόμα ημέρα επιβίωσης. Όροι με ιδιαίτερο σημασιολογικό βάρος όπως «λιτότητα», «ανάπτυξη», «αδύναμοι», «χαμηλοσυνταξιούχοι», «καρκινοπαθείς», κλπ. κλπ. χρησιμοποιούνται καθημερινά από «ειδικούς» τόσο καταχρηστικά που πλέον έχουν χάσει την αξιοπιστία τους και κυρίως τη δυναμική αναφορά τους στο σημαινόμενο. Οι πάσης φύσεως κοινωνικές αξίες καταπατήθηκαν βάναυσα. Τίποτα δεν έμεινε όρθιο. Η διατύπωση-παράγγελμα είναι ξεκάθαρη: «φορέστε τις αλυσίδες στα πόδια και επιβιβαστείτε στη γαλέρα!». Ενενήντα εννέα κωπηλάτες στην υπηρεσία ενός επιβάτη, και μάλιστα «χωρίς εισιτήριο»… Το ταξίδι έχει προ πολλού ξεκινήσει χωρίς όμως συγκεκριμένο προορισμό. Να κάνει μόνο τη βόλτα του ο επιβάτης, και μάλιστα σαδιστικά απαιτητικός επιβάτης. Κατά τα άλλα ίχνος προοπτικής και ανάπτυξης! Κάθε δόση που τόσο ταπεινωτικά παίρνει η Ελλάδα πηγαίνει κατ’ ευθείαν στην εξόφληση τοκοχρεολυσίων. Και επιπλέον, οι Γερμανοί παραπονούνται ότι πληρώνουν τους Έλληνες που βγαίνουν πρόωρα στη σύνταξη. Τελείως ανενημέρωτοι ή απερίγραπτοι σωβινιστές. Παραβλέπουν το γεγονός της κερδοσκοπίας της Γερμανίας (η οποία απολαμβάνει εξαιρετικά χαμηλά επιτόκια δανεισμού, τα χαμηλότερα σε ολόκληρη την ιστορία της), χάρη στην καταστροφή του Νότου και στη χρεοκοπία των περισσότερων χωρών της Ευρωζώνης. Κοντολογίς, ο γερμανικός ομοσπονδιακός προϋπολογισμός έχει ευνοηθεί στα χρόνια της κρίσης (από το 2010 μέχρι το 2014), σύμφωνα με υπολογισμούς των ίδιων των γερμανών, περί τα 73 δισεκατομμύρια ευρώ λόγω ακριβώς της διαφοράς επιτοκίων.

«Στην ελληνική κρίση, η Γερμανία θα πρέπει να διδαχθεί από το δικό της δημοσιονομικό παρελθόν», σχολιάζει ο Harold Meyerson (Washington Post, 28 Ιανουαρίου 2015) … «ο κόσμος θα ήταν ένα καλύτερο μέρος, αν οι Γερμανοί γνώριζαν την ιστορία τους». … «η Γερμανία, μολονότι έχει κατανοήσει τα διδάγματα από τα λάθη που διέπραξε τον 20^o αιώνα, δεν φαίνεται να διδάσκεται από το κόστος που ενέχει η προσκόλληση στη δημοσιονομική ορθοδοξία, παρά το γεγονός ότι η ευημερία της οφείλεται στην απόφαση των αντιπάλων της κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο που επέτρεψε στη μεταπολεμική Δ. Γερμανία να διαγράψει το ήμισυ των χρεών της. Στη συμφωνία του Λονδίνου για το χρέος (1953), 20 κράτη, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, που είχαν δανείσει χρήματα στη Γερμανία κατά την προναζιστική Δημοκρατία της Βαϊμάρης και μετά το 1945, συμφώνησαν να μειώσουν το χρέος της Δ. Γερμανίας κατά το ήμισυ, και η αποπληρωμή του δεν θα προέρχεται από τις κυβερνητικές δαπάνες, αλλά αποκλειστικά από τις εξαγωγές…».

Ανάλογης αντίληψης είναι και η κριτική του Γερμανού φιλοσόφου Γιούργκεν Χάμπερμας, προς την ηγεσία της Ευρώπης και της Γερμανίας, για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την νομισματική και πολιτική ένωση, αλλά και τους χειρισμούς τους απέναντι στην Ελλάδα. Στην εφημερίδα Suddeutcsche Zeitung (23 Ιουνίου 2015) επισημαίνει ότι «… η Γερμανία οφείλει την ώθηση στην οικονομική της ανάπτυξη στην εξυπνάδα των δανειστών-εθνών, τα οποία διέγραψαν περίπου το μισό των οφειλών της με το σύμφωνο του Λονδίνου το 1953. … επί της ουσίας πρόκειται για μια ξεροκέφαλη επιμονή σε μια πολιτική λιτότητας, η οποία δεν γίνεται κυρίως αντικείμενο κριτικής μόνο στη διεθνή επιστήμη, αλλά είχε βάρβαρες συνέπειες στην Ελλάδα και αποδεδειγμένα έχει αποτύχει». Καθιστά σαφές το απρεπές, μάλλον σκανδαλώδες της άρνησης (για πολιτικές διαπραγματεύσεις): Ο συμβιβασμός δεν αποτυγχάνει σε μερικά δις περισσότερα ή λιγότερα, ούτε καν σε αυτόν ή τον άλλο όρο, αλλά μόνο στην ελληνική απαίτηση, την απαίτηση της οικονομίας και του λαού, τον οποίο εκμεταλλεύθηκαν οι διεφθαρμένες ελίτ, για κούρεμα ή κάποια αντίστοιχη ρύθμιση, ώστε να καταστεί δυνατή μια νέα αρχή. Αντ' αυτής οι δανειστές επιμένουν στην αναγνώριση του βουνού του χρέους, το οποίο δεν μπορεί να αντέξει η ελληνική οικονομία».

Να γιατί είναι χαμένα λόγια οι όποιες διαπραγματεύσεις. Πρόκειται για μία διαδικασία ανάλογη με εκείνη των Δαναΐδων, αέναη, και ειρωνική εκ μέρους των πιστωτών που, δυστυχώς, δεν υπάρχει περίπτωση διακοπής της παρά μόνο βίαια… Ένα πλεονέκτημα (όπως το Grexit) χρησιμοποιείται στη συγκεκριμένη στιγμή, προτού γίνει αναμάσημα των ΜΜΕ. Εάν δεν τηρηθεί αυτή η προϋπόθεση τότε το Grexit μεταλλάσσεται σε Graccident και εγκυμονείται μεγάλος κίνδυνος να αντιστραφούν οι όροι, ο αντίπαλος (τρόικα)  να προετοιμαστεί κατάλληλα, και να το χρησιμοποιήσει εις βάρος αυτού που το κατέχει (Ελλάδα). Υπάρχει δηλαδή ο κίνδυνος να αποβληθεί και μάλιστα με απαξιωτικό τρόπο, η Ελλάδα από την Ευρωπαϊκή Ένωση και, επιπλέον, να αφεθεί να εννοηθεί ότι είναι ένοχος λόγω απειθαρχίας και ασυνέπειας (… να συναινέσει για την καταστροφή του). Τότε είναι που θα έχει επιτευχθεί ένα μεγαλοπρεπές Gresturbation…

Γιατί δεν βρέθηκε κάποιος από τους κυβερνώντες, όλα αυτά τα χρόνια, οιασδήποτε ενδυματολογικής επιλογής, να μιλήσει «ολιστικά» σχετικά με τη σημερινή κατάσταση τόσο της Ελλάδας όσο και της επονομαζόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να μιλήσει ως «έφηβος» στο κονκλάβιο των «ενηλίκων» με γηραλέες και ηλιοκαμένες από υπερβολικό solarium σάρκες, με πυξίδα το συμφέρον των εντολέων του και όχι της ολιγαρχίας. Αυτούς τους εντολείς εξάλλου ενδιαφέρουν άμεσα τα μέτρα που θα ληφθούν για μια ακόμη φορά. Οι «άλλοι» («άλλοι» ή «κάποιοι» είναι μία προσφιλής έκφραση των πολιτικών όταν δεν έχουν την ειλικρίνεια και το θάρρος να ονομάσουν αυτόν που βρίσκεται ακριβώς απέναντί τους) έχουν αποθησαυρίσει σε φορολογικούς παραδείσους είτε σε υπεράκτιες εταιρείες. Δεν τους πιέζει ο χρόνος.

Γιατί δεν βρέθηκε κάποιος από τους κυβερνώντες, να αναφερθεί προκαταρκτικά και αποκλειστικά σε κάποια από τα παρακάτω θέματα, ειδάλλως να μην έχει νόημα η οποιαδήποτε περαιτέρω συνέχιση των διαπραγματεύσεων, που το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να δίνουν στον μεσιέ Γιουνκέρ την ευκαιρία να κάνει αστειάκια και να απευθύνει φιλοφρονήσεις σε πρωθυπουργούς συνομιλητές του όταν τους θεωρεί του χεριού του…

1.    Τα περισσότερα από τα επιβαλλόμενα φορολογικά μέτρα είναι επιεικώς αντισυνταγματικά και παραβιάζουν κάθε έννοια δικαίου. Δεν λήφθηκαν υπόψη τα άρθρα εκείνα του Συντάγματος, σύμφωνα με τα οποία πριν από οποιαδήποτε απόφαση πρέπει να εξασφαλίζεται η ευημερία του λαού (άρθρο 1, § 2 & 3), αλλά και τα άρθρα του ΔΝΤ, σύμφωνα με τα οποία δεν θίγεται η πλήρης απασχόληση του λαού της χώρας, στα μέτρα τα οποία επιβάλλονται όταν καταφεύγει σε δανεισμό από αυτό (Στο πρώτο άρθρο του καταστατικού του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αναφέρεται ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να εγγυάται την ευημερία των λαών των κρατών μελών του και την πλήρη απασχόληση). Πρόκειται επομένως για καταφανή παραβίαση εκ μέρους του ΔΝΤ του ίδιου αυτού του καταστατικού, όταν με υπόδειξή του, εφαρμόζεται μία πολιτική, της οποίας τα ανυπόφορα λάθη εκτόξευσαν την ανεργία σε απίστευτα ύψη. Οφείλει επομένως το ΔΝΤ να επανέλθει στο σεβασμό των υποχρεώσεών του, όπως οφείλει και ο κ. Γιουνκέρ να σταματήσει να κουνάει το δάχτυλο στην Ελλάδα και να θυμηθεί τα δικά του πεπραγμένα στη χώρα της οποίας ήταν για αρκετά χρόνια πρωθυπουργός (1995-2013), και πέτυχε να δημιουργήσει ένα νομοθετικό πλαίσιο, στο οποίο μπορούσαν να ενταχθούν επιχειρήσεις δραστηριοποιούμενες σε άλλες χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να φοροδιαφύγουν προκλητικά (βλέπε για τη διαβόητη υπόθεση LuxLeaks...).

2.    Η Ελλάδα βοήθησε τη Γερμανία να ανακάμψει τόσο μετά τον πρώτο όσο και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Και τώρα, τι ειρωνεία, ζούμε μία στρεβλή και ελλειμματική δομή του ευρώ υπέρ της Γερμανίας…

3.    Η Γερμανία οφείλει στην Ελλάδα τόσο για τις επανορθώσεις (για τις καταστροφές των υποδομών που προξένησαν οι κατακτητές), όσο και για τις αποζημιώσεις (για τις ζωές αθώων που αφαίρεσαν), και για το Κατοχικό Δάνειο (με το οποίο ο υποταγμένος ελληνικός λαός συντηρούσε τους τυράννους του).

 4.    Τα χρέη των πολιτών δεν δημιουργήθηκαν από δική τους υπαιτιότητα αλλά λόγω προγραμματισμένης μείωσης της φοροδοτικής τους ικανότητας. Οι περισσότεροι από τους δανειολήπτες, δεν μπορούν να τα αποπληρώσουν διότι πήραν δάνεια βασιζόμενοι στις αποδοχές τους. Όταν όμως η μνημονιακή κυβέρνηση τους μείωσε υπέρμετρα αυτές τις αποδοχές ή και τους έστειλε στο Ταμείο Ανεργίας, ήταν πλέον αδύνατο να συνεχίσουν να τηρούν τις υποχρεώσεις τους. Απίθανες συμπεριφορές σε μία παγκοσμιοποιημένη Νέα Τάξη Πραγμάτων. Πρόκειται για καρκινογενή μετάλλαξη επινόημα του ανθρώπινου είδους…

5.    Τα ποσά που δανείζουν στη χώρα μας εξυπηρετούν χρέος μη βιώσιμο, επαχθές, απεχθές, και επονείδιστο και εξυπηρετούν απ’ ευθείας «μαύρες τρύπες», επιστρέφουν δηλαδή στα ταμεία των δανειστών.

6.    Θα πρέπει τέλος να δοθεί άμεση προτεραιότητα στη δίκη όσων υπέγραψαν τις παράνομες συμφωνίες (μνημόνια) δεδομένου μάλιστα ότι πολλοί από αυτούς έχουν δημοσίως παραδεχθεί ότι ούτε καν διάβασαν τα σχετικά κείμενα (εκατοντάδες σελίδες αμετάφραστες μεταξύ των οποίων αι μερικές λευκές με χώρο μόνο για υπογραφή…) προτού τα αποδεχθούν («ναι σε όλα»)…

Τελικά, και ο πλέον αδαής πολίτης, αντιλαμβάνεται ότι το επίδικο ζήτημα δεν είναι το εμπορικό ισοζύγιο αλλά η άσκηση επιρροής σε μεγάλες περιοχές τοποθέτησης κεφαλαίου. Γιατί λοιπόν οι κυβερνώντες δεν εξυπηρετούν τα συμφέροντα των εντολέων τους αλλά, αντιθέτως, διαχειρίζονται τον πλούτο της χώρας σαν να πρόκειται για προσωπική τους περιουσία;

Και έτσι η Ελλάδα τιμωρείται «διότι δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις»… (η συνεννόηση για τον αγωγό Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολη μία από αυτές τις παραβάσεις). Αυτοί που έχουν πάρει την τύχη του ελληνικού λαού στα χέρια τους (ευρωπαίοι αξιωματούχοι με εξαιρετικά ευάλωτο βιογραφικό: βλέπε περιοδικό HOT DOC, τεύχος 78, 4 Ιουνίου 2015, σελ. 26-39) είναι αδίστακτοι κερδοσκόποι. Είναι σαν να έχουν προσγειωθεί από έναν άλλον μακρινό πλανήτη. Όντα χωρίς συναισθήματα και μνήμη, που μόνο σκοπό έχουν να ικανοποιήσουν τις αδίστακτες ορέξεις τους. Μάταια όμως γιατί πρέπει να έχουν γύρω στα οκτώ σημεία G! Το ισχυρότερο όπλο αυτών των όντων είναι η ομοιογένεια σκέψης, και με τον όμοιο τρόπο ένδυσής τους, την ίδια στολή, δείχνουν ότι ανήκουν στο στρατό των υποταγμένων στην παγκοσμιοποίηση. Τα λιγοστά άτομα που διαχειρίζονται την τύχη αυτού του πλανήτη, χρησιμοποιούν ως προκάλυμμα τη Γερμανία ώστε να κρύψουν το σχέδιό τους πίσω από την προγραμματισμένα κατασκευασμένη μεγάλη αυτή δύναμη, χειραγωγημένο πρέσβη των ΗΠΑ…

Στις εκκλήσεις των γήινων ακούγονται ακαταλαβίστικα οι φωνές ανθρωποειδών σαν από το υπερπέραν. Άναρθρες κραυγές, κάτι σαν:

«Ως αρχή, οι συλλογικές προσπάθειες είναι ευπρόσδεκτες, αλλά, ταυτόχρονα ένα χρέος είναι ένα χρέος και αυτό αποτελεί συμβόλαιο… Η στάση πληρωμών, η αναδιάρθρωση, η αλλαγή των όρων έχει συνέπειες στην υπογραφή και στην εμπιστοσύνη προς την υπογραφή».

«Παράταση του προγράμματος μόνο με τήρηση δεσμεύσεων».

«Είναι δύσκολο να μας εκβιάσουν <οι γήινοι>».

Και από ακόμα πιο πέρα, η φωνή ενός πρόωρα κουρασμένου πολιτικού, που, στη δύση του πολιτικού του βίου, δείχνει να μην ενδιαφέρεται πλέον ούτε ακόμα και γι’ αυτήν την ίδια του τη γυναίκα (αυτή με την οποία χόρευε βαλς στις προεκλογικές τους εκστρατείες για να ενισχύσει το πρότυπο του καλού και πιστού οικογενειάρχη…): «Δεν μπορείς να ξεζουμίζεις τους λαούς με τη λιτότητα. Πρέπει να υπάρξει στρατηγική ανάπτυξης, … οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να γίνουν στην Ελλάδα, με συνθήκες όμως όχι λιτότητας, αλλά ανάπτυξης».

Τελικά, το επόμενο της θερινής νύχτας πρωινό θα βρει, όσους ξυπνήσουν, να συνειδητοποιούν ότι ήταν ένα όνειρο, μία ακόμη περίσταση που υποδεικνύει ότι το νεότερο ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε για να μην είναι ελληνικό. Οι μεγάλες ελληνικές προσωπικότητες του πολιτισμού (του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης) είναι σύμπτωση που γεννήθηκαν στην Ελλάδα (Χρήστος Γιανναράς, ραδιοφωνική εκπομπή «Ασκήσεις Κριτικής Σκέψης», 25 Μαρτίου 2007). Οι αντίστοιχες προσωπικότητες της πολιτικής, αυτές που είναι συνυφασμένες με την πορεία του νεοελληνικού «μορφώματος», τηλεκατευθυνόμενες. Οι γνήσια ελληνικές εξοντώνονται ή απαξιώνονται… Και όλα αυτά υποστηρίζονται από ένα ένοχο σύστημα παιδείας, που βασίζεται στην αποστήθιση και στην παραπαιδεία, ώστε να κρατάει σε ύπνωση τους ιθαγενείς αυτής της χώρας…

---

Υπάρχουν και άνθρωποι... ανάμεσα σε βαρείς λύκους!

1. Φερχόιγκεν: Ντρέπομαι ως Γερμανός για το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων Δημοσίευση: 14 Απριλίου 2015
Στήριξη στην Ελλάδα παρείχε ο Γερμανός πρώην επίτροπος Γκίντερ Φερχόιγκεν. Μιλώντας σε εκπομπή του γερμανικού τηλεοπτικού δικτύου n-tv είπε, αναφερόμενος στο ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων: «Ντρέπομαι ως Γερμανός για αυτά που κάνουμε εδώ και δεκαετίες». «Σέρναμε αυτές τις χώρες από τη μύτη και στην πραγματικότητα έχουμε αποποιηθεί τις ευθύνες μας» είπε ο Φερχόιγκεν, προσθέτοντας: «Ελπίζαμε ότι το πρόβλημα θα λυνόταν με βιολογικό τρόπο (σ.σ. δηλαδή όταν θα πέθαιναν αυτοί που διεκδικούν τις αποζημιώσεις)». …

2. Γκάουκ: Να είμαστε ανοιχτοί στο θέμα των επανορθώσεων προς την Ελλάδα
Δημοσίευση: 01 Μαΐου 2015
O πρόεδρος της Γερμανίας Γιοάχιμ Γκάουκ εξέφρασε την υποστήριξή του προς τα αιτήματα της Αθήνας σχετικά με την καταβολή πολεμικών επανορθώσεων, ακόμα κι αν η γερμανική κυβέρνηση έχει επανειλημμένα απορρίψει τα αιτήματα αυτά. Ο Γκάουκ επισήμανε, σε συνέντευξη που θα δημοσιευτεί στη σαββατιάτικη έκδοση της εφημερίδας Sueddeutsche Zeitung, ότι η Γερμανία πρέπει να σκεφτεί σοβάρα το θέμα της ιστορικής ευθύνης που έχει προς την Ελλάδα. «Δεν είμαστε μονάχα πολίτες που ζουν στο σήμερα και στη σύγχρονη εποχή, αλλά είμαστε επίσης απόγονοι εκείνων που άφησαν πίσω τους ένα μονοπάτι καταστροφής στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, και στην Ελλάδα, μεταξύ άλλων περιοχών, όπου επονείδιστα γνωρίζαμε λίγα σχετικά με αυτό το θέμα για τόσο μεγάλο διάστημα» επισήμανε ο Γκάουκ. «Είναι το σωστό για μια χώρα που έχει πλήρη επίγνωση της ιστορίας της, όπως η δική μας να εξετάζει τι πιθανότητες ενδεχομένως υπάρχουν για (την καταβολή) επανορθώσεων».

3. Υπουργός Εξωτερικών Ανατολικής Γερμανίας: Ηθική υποχρέωση Γερμανίας η καταβολή αποζημιώσεων
Δημοσίευση: 06 Μαΐου 2015
Υπάρχει ηθική υποχρέωση της Γερμανίας για καταβολή αποζημιώσεων, υποστηρίζει ο Μάρκους Μέκελ, τελευταίος υπουργός Εξωτερικών της Ανατολικής Γερμανίας. Όχι ως αποτέλεσμα δικαστικής αντιπαράθεσης αλλά ως ανθρωπιστική χειρονομία...

4. Ζαν-Λικ Γκοντάρ: Ευρώπη και Γερμανία πρέπει να γονατίσουν μπροστά στην Ελλάδα
Δημοσίευση: 13 Μαΐου 2015
Για τρίτη φορά από τότε που ξέσπασε η οικονομική κρίση, ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή σκηνοθέτες του παγκόσμιου κινηματογράφου, ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ εκφράζεται με τα πιο θερμά λόγια για την Ελλάδα. «Οι Γερμανοί είναι καθάρματα» λέει γελώντας ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ στο περιοδικό «SoFilm». «Διαγράψαμε όλα τους τα χρέη, ξαναχτίσαμε τα σπίτια τους, και τους επιτρέπεται να εισβάλλουν στην Ελλάδα ως τουρίστες». Σε μια μεγάλη συνέντευξή του στο κινηματογραφικό περιοδικό «SoFilm» μιλάει για τα πάντα – το σινεμά, τους φίλους του, τα όνειρά του και την οικονομική κρίση στην Ελλάδα. Το 2010 είχε δηλώσει ότι η Ελλάδα δεν χρωστάει τίποτα, εν αντιθέσει με τους Ευρωπαίους και τον υπόλοιπο κόσμο, οι οποίοι σύμφωνα με τον Γκοντάρ θα έπρεπε να δίνουν δέκα δολάρια στην Ελλάδα κάθε φορά που χρησιμοποιούν τη λέξη «επομένως» (πάνω σε αυτήν τη λέξη –θεμελιώδη λίθο της Αριστοτελικής σκέψης– έχει οικοδομηθεί ολόκληρος ο σύγχρονος πολιτισμός).

5. Μελανσόν προς Ολάντ: Μετά τους Έλληνες θα είναι η σειρά της Γαλλίας
Δημοσίευση: 16 Μαΐου 2015
«Είναι ένα βαρύ πολιτικό σφάλμα κατά του ευρωπαϊκού ιδεώδους να επιτρέπεται να μεταχειρίζονται ένα κράτοςμέλος της ΕΕ κατ' αυτόν τον τρόπο» σημειώνει. Ο Μελανσόν προσθέτει ότι η Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα οικονομικό εργαστήριο και ότι χρησιμοποιείται ως παράδειγμα για να δείχνουν «πώς αντιμετωπίζονται αυτοί που αντιστέκονται».

6. Γουντι Άλλεν: Αντί Πλάτωνα διαβάζουμε για καταστροφή της
Δημοσίευση: 17 Μαΐου 2015
Στης Κάννες βρέθηκε και ο Woody Allen και περπάτησε στο κόκκινο χαλί μαζί με τις πρωταγωνίστριες της νέας του ταινίας «Παράλογος άνθρωπος». Στη συνέντευξη τύπου που έγινε για την ταινία ο 79χρονος σκηνοθέτης μεταξύ άλλων ρωτήθηκε για την Ελλάδα και την οικονομική κρίση που βιώνουν οι Έλληνες. «Είναι φοβερό. Κάθε μέρα όταν ανοίγω την εφημερίδα διαβάζω για την καταστροφή στην Ελλάδα. Στον τόπο όπου γεννήθηκαν η τραγωδία, η φιλοσοφία, οι επιστήμες και η δημοκρατία. Κριμα! Αντί για Πλάτωνα και Σωκράτη, όλοι εμείς οι ανίδεοι περί Οικονομίας διαβάζουμε όλα αυτά τα ανατριχιαστικά. Κρίμα!» είπε ο Allen.

7. Γαβράς: Υπάρχει ένα νέο κίνημα στην Ελλάδα
Δημοσίευση: 17 Μαΐου 2015
«Υπάρχει ένα νέο κίνημα στην Ελλάδα και κάποιοι δεν θέλουν να πετύχει» δηλώνει από τις Κάννες ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, σε αποκλειστική του συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ και τον Νίνο Μικελίδη. Αναφερόμενος στους εταίρους και την διαπραγμάτευση που βρίσκεται σε εξέλιξη, ο Κώστας Γαβράς υποστηρίζει ότι οι δανειστές μας «Θέλουν να ξανάρθουν οι άλλοι και να κάνουν αυτά που θέλουν. Να μην υπάρχει καμιά αντίσταση», ενώ συμφωνεί με την τακτική του υπουργού Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη στις διαπραγματεύσεις, καθώς όπως λέει: «ο Βαρουφάκης μίλησε ως ίσος προς ίσον. Κι αυτό δεν το θέλουν. Θέλουν κάποιον yes-man…».

8. Και τρίτο ζευγάρι Γερμανών πληρώνει το μερίδιό του από το κατοχικό δάνειο
Δημοσίευση: 20 Μαΐου 2015
Το παράδειγμα άλλων συμπατριωτών τους που προηγήθηκαν στο Ναύπλιο και το Ηράκλειο της Κρήτης και ίσως και αλλού, αποφάσισε να ακολουθήσει ένα ζευγάρι Γερμανών φιλελλήνων που έχουν πολύ στενούς δεσμούς με την Αρχαία Ολυμπία. Ο Βόλφγκανγκ και η Μόνικα Ντέκερ ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να προσφέρουν το μερίδιό τους στην Ελλάδα για το κατοχικό δάνειο που το ίδιο το γερμανικό κράτος αρνείται να καταβάλει. Μάλιστα, όπως αναφέρει στην ηλεκτρονική της σελίδα η εφημερίδα «Πρωινή», πριν από έναν μήνα, ενημέρωσαν για την πρόθεσή τους με επιστολή τους τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, εξηγώντας τους λόγους που τους οδήγησαν σε αυτήν τους την απόφαση, της καταβολής δηλαδή 300 ευρώ προς το ελληνικό δημόσιο.

9. Τομά Πικετί: Να διαγραφεί ελληνικό χρέος κατά γερμανικά πρότυπα
Δημοσίευση: 21 Μαΐου 2015
Τη λύση του προβλήματος με το ελληνικό χρέος κατά τα γερμανικά πρότυπα πρότεινε την Τετάρτη ο Τομά Πικετί, ενώπιον μάλιστα γερμανικού κοινού (ο διάσημος γάλλος συγγραφέας μίλησε σε εκδήλωση στο Βερολίνο, όπου μετέβη για να παραλάβει από το δήμαρχο του Αμβούργου και ηγετικό στέλεχος του SPD Όλαφ Σολτς το εφετινό Βραβείο Πολιτικού Βιβλίου που απονέμει το Ίδρυμα Friedrich Ebert). «Δύο ευρωπαϊκές χώρες είχαν κατά το παρελθόν χρέη υψηλότερα από αυτά που βαραίνουν σήμερα την Ελλάδα», είπε ο συγγραφέας του ευπώλητου «Το Κεφάλαιο τον 21ο Αιώνα»: «Η Μεγάλη Βρετανία τον 19ο αιώνα, μετά τους Ναπολεόντειους Πολέμους, και η Γερμανία μετά το 1945. Και οι δύο χώρες είχαν δημόσιο χρέος που έφθανε το 200% ως ποσοστό του ΑΕΠ…».

10. Γερμανοί βουλευτές διαπίστωσαν χάλια Δημόσιας Υγείας στην Ελλάδα
Δημοσίευση: 25 Μαΐου 2015
Σε ποιο βαθμό έχει πλήξει η κρίση τον τομέα υγείας στην Ελλάδα; Αντιπροσωπεία γερμανών βουλευτών επισκέφθηκε νοσοκομεία και κοινωνικούς φορείς, είχε επαφές με πολιτικούς και υποσχέθηκε να βοηθήσει. Η εικόνα που αποτυπώθηκε από τις συναντήσεις με πολιτικούς, βουλευτές, γιατρούς, διοικήσεις νοσοκομείων, κοινωνικών φορέων και αρμόδιους σε θέματα υγείας κατά τη διάρκεια της τριήμερης επίσκεψης, επιβεβαιώνει τα όσα είχαν διαβάσει οι γερμανοί βουλευτές στον τύπο. Η κρίση έχει αφήσει βαθιά τα σημάδια της, το πρόγραμμα λιτότητας, έτσι όπως εφαρμόστηκε, έχει επιβαρύνει μεγάλο τμήμα του ελληνικού πληθυσμού σε όλες τις πτυχές της ζωής του. Η υψηλή ανεργία έχει προκαλέσει τρομακτικές αλλαγές στην καθημερινότητα από τη μια μέρα στην άλλη και έπληξε ιδιαίτερα το σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης. Εκείνο που κατέπληξε τη Μαρία Μίχαλκ (βουλευτή του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και επικεφαλής της αντιπροσωπείας), είναι ο τεράστιος αριθμός ανασφάλιστων που αγγίζει τα 2,5 εκ. Χάρη στην υπουργική απόφαση του νέου υπουργού Υγείας, Παναγιώτη Κουρουμπλή, για δωρεάν κάλυψη των ιατροφαρμακευτικών αναγκών τους, μπορούν τώρα να απευθύνονται στα νοσοκομεία. … Η Μαρία Μίχαλκ και τα άλλα μέλη της αντιπροσωπείας εντυπωσιάστηκαν και από τον μεγάλο αριθμό απλών πολιτών που στον ελεύθερο χρόνο τους προσφέρουν εθελοντική εργασία σε οργανώσεις βοήθειας, όπως στους Γιατρούς του Κόσμου και στο κοινωνικό ιατρείο Ελληνικού. … Το συμπέρασμα των συζητήσεων ήταν ότι σε περιόδους λιτότητας, οικονομικής κρίσης και ύφεσης είναι λάθος να μειώνει κανείς τις δαπάνες στη δημόσια υγεία, κάτι που απέφυγαν να κάνουν και οι Γερμανοί σε αντίστοιχες περιόδους, όπως είπαν οι γερμανοί βουλευτές. …

---

ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ...

Τη Δευτέρα 13 Δεκεμβρίου 1943, διαπράχθηκε από τους ναζί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, με την ονομασία «επιχείρηση Καλάβρυτα» (Unternehmen Kalavryta). Η θηριωδία αυτή είχε ως αφορμή την εκτέλεση 77 Γερμανών αιχμαλώτων που είχαν συλλάβει οι αντάρτες λίγες ημέρες νωρίτερα. Ως αντίποινα, στρατιώτες της γερμανικής 117ης Μεραρχίας Καταδρομών (η οποία αποτελούνταν από Αυστριακούς και Γερμανούς), εκτέλεσαν μέσα σε λίγες ώρες στην ευρύτερη περιοχή των Καλαβρύτων όλους τους άνδρες από 14 ετών και πάνω, μπροστά στα μάτια των γυναικών και των παιδιών τους. Συνολικά εκτελέστηκαν 1.436 από τους 2.035 άνδρες των Καλαβρύτων, αν και οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των θυμάτων ποικίλουν.

Η «επιχείρηση» της μαζικής δολοφονίας ξεκίνησε από την παράκτια περιοχή της Αχαΐας στη βόρεια Πελοπόννησο, όταν τα στρατεύματα της Βέρμαχτ έκαψαν χωριά και δολοφόνησαν πολίτες στο δρόμο. Οι Γερμανοί, στην πορεία τους προς τα Καλάβρυτα, εκτέλεσαν 143 άνδρες, στα χωριά Ρωγοί, Κερπινή, Άνω και Κάτω Ζαχλωρού, καθώς και στη Μονή Μεγάλου Σπηλαίου. Επίσης έκαψαν περίπου 1.000 σπίτια σε πάνω από 50 χωριά, αφού τα λεηλάτησαν αποκομίζοντας περισσότερα από 2.000 πρόβατα και μεγαλύτερα ζώα και περίπου 260.000.000 δραχμές. Όταν έφθασαν στα Καλάβρυτα, κλείδωσαν όλες τις γυναίκες και τα παιδιά κάτω των 14 στο σχολείο και διέταξαν όλους τους άνδρες από 14 και πάνω να παρουσιαστούν έξω από το χωριό. Εκεί, τους εκτέλεσαν με συνεχείς ριπές πολυβόλων, σκοτώνοντας περίπου 500 άτομα. Οι γυναίκες και τα παιδιά κατάφεραν να αποδράσουν από το σχολείο ενώ το χωριό φλεγόταν. Την επόμενη ημέρα τα ναζιστικά στρατεύματα πυρπόλησαν το μοναστήρι της Αγίας Λαύρας.

Ποιος άραγε έδωσε στους γερμανούς ναζί κατακτητές τη μαθηματική (!) αναλογία «1 γερμανός στρατιώτης = 1 χωριό με άμαχο πληθυσμό» (γυναικόπεδα και ηλικιωμένους); Στους γερμανούς ναζί κατακτητές που δεν τήρησαν σε καμία περίπτωση τους κανόνες πολέμου, το Εθιμικό Δίκαιο, αλλά ούτε και το Διεθνές Δίκαιο καθ’ όλη τη διάρκεια των πολεμικών τους επιχειρήσεων κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο (και ειδικότερα κατά τη διάρκεια της Κατοχής της Ελλάδας). Στους γερμανούς ναζί κατακτητές και στους απογόνους τους, που εξακολουθούν και σήμερα να δικαιολογούν αυτές τους τις θηριωδίες. Έπρεπε δηλαδή οι Έλληνες να αποδέχονται τις νοσηρές καταστροφικές επιθυμίες των βάρβαρων κατακτητών! Παραβλέπουν βέβαια ότι αν τους ενοχλούσε η ιδιότητα του αμυνόμενου, οι αντάρτες ήταν και αυτοί ένα ακόμη οργανικό δημιούργημα της εφαρμογής της ιδεολογίας τους.

Δυστυχώς, η σφαγή στα μαρτυρικά Καλάβρυτα δεν αποτελεί ένα μεμονωμένο γεγονός. Ανήκει σε μία σειρά ολοκαυτωμάτων, άλλα γνωστά και άλλα λιγότερο γνωστά, πάντως όλα βαθιά χαραγμένα στο μεδούλι των απογόνων εκείνων που τα βίωσαν: Αιγάλεω Αττικής, Άγιος Πέτρος Κυνουρίας, Άγιοι Ανάργυροι Λακωνίας, Αγρίνιο, Αηδονοχώρι Κόνιτσας, Βλαχέρνα Αρκαδίας, Ακμότοπος Ιωαννίνων, Ανώγεια Ρεθύμνου, Αλικιανός Χανίων, Επαρχία Βιάννου Ηρακλείου, Δομένικο Ελασσόνας, Δοξάτο Δράμας, Δίστομο Βοιωτίας, Γιαννιτσά Πέλλας, Γερακάρι Ρεθύμνου, Ελευθεροχώρι Πέλλας, Ελευθέριο Λαρίσης, Δουργούτι Αττικής, Δράκεια Μαγνησίας, Ιστιαία Ευβοίας, Καλάμι Βοιωτίας, Καλάβρυτα, Κακολύρη Ευβοίας, Καμάρες Ηρακλείου, Καλλιθέα Αττικής, Άνω και Κάτω Κερδύλλια, νομού Σερρών, Κομμένο Άρτας, Κλεισούρα Καστοριάς, Κηπουριό Γρεβενών, Κοσμάτι Γρεβενών, Κρύα Βρύση Ρεθύμνου, Λιγκιάδες Ιωαννίνων, Κοινότητα Μεσοβούνου Κοζάνης, Λαΐστα Ιωαννίνων, Μαλαθύρου Χανίων, Λίμνες Αργολίδας, Μουσιώτιτσα Ιωαννίνων, Μέτσοβο, Μιχαλίτσι Δωδώνης, Παραμυθιά Θεσπρωτίας, Κοινότητα Πύργων Κοζάνης, Ρώγοι Αχαΐας, Τσαρίτσανι Λαρίσης, Σέρβια Κοζάνης, Σπερχειάδα Φθιώτιδος, Ρέθυμνο Κρήτης, Φιλιατές Θεσπρωτίας, Φανάρι Θεσπρωτίας, Τύρναβος Λαρίσης, Χορτιάτης Θεσσαλονίκης, Χωριστή Δράμας, …

Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία έχει αναγνωρίσει δημόσια τη ναζιστική αγριότητα στην περίπτωση των Καλαβρύτων, ακόμα δεν έχει καταβληθεί καμιά αποζημίωση.

Η στάση των Γερμανών έναντι των Ελλήνων ήταν, και συνεχίζει να είναι απαξιωτική μέχρι και τις μέρες μας. Έχουν απωθήσει από τη συλλογική τους μνήμη το πόσο αλληλέγγυα τους μεταχειρίστηκαν τα άλλα κράτη που επίσης δεινοπάθησαν εξ αιτίας τους τόσο κατά τον πρώτο όσο και κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (για τους οποίους βέβαια υπεύθυνοι ήταν οι ίδιοι οι Γερμανοί). Χάριν αυτής της «ανθρωπιστικής» μεταχείρισης κατόρθωσαν να ορθοποδήσουν και να αποκαταστήσουν την εθνική τους υπόσταση. Τελικά όμως η Γερμανία αποδείχθηκε «φίδι στον κόρφο» της Ευρώπης. Αποκαταστάθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε αναγεννήθηκε μέσα της η ανάγκη εκτόνωσης των γονιδιακών πρωτόγονών τους ενστίκτων, σχετικών με κανιβαλισμό. Και ο κύκλος έκλεισε για να αρχίσει ένας νέος. Όπως κάθε φορά, στο έργο τους αυτό έχουν ως συναυτουργούς πιστούς συνεργούς και πειθήνια εκτελεστικά όργανα, με αμοιβή την ατιμωρησία από τα σκάνδαλα στα οποία έντεχνα τους είχαν προηγουμένως εμπλέξει. Και έτσι βρέθηκαν και πάλι στο εδώλιο του κατηγορουμένου οι «ασθενέστεροι» των πολιτών αυτού του τόπου, που από τη σύσταση της νεότερης εκδοχής του προσδιορίστηκε ως μη ελληνικό! Ακόμα και η επίσημη παραδοχή λαθών εκ μέρους του ΔΝΤ αποσιωπάται προκλητικά από την επίσημη Κυβέρνηση. Καμία αξιοποίηση σχετικών δηλώσεων, ούτε καν μία τυπική αναζήτηση ευθύνης ή, έστω, ένα σχόλιο με κάποιο ελπιδοφόρο υπονοούμενο… Τελικά το όλο πλαίσιο είναι στημένο με τέτοιο τρόπο ώστε να πιστέψει και ο τελευταίος Έλληνας ότι δεν έχει δικαίωμα αντίστασης, αυτοδιάθεσης, ή ακόμα δικαίωμα διεκδίκησης των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων του, αυτών που αφορούν τη ζωή του και την επιβίωσή του.

Όλα αυτά, ενώ θα έπρεπε να είναι γνωστά στο μέσο Έλληνα, δυστυχώς δεν είναι. Συνυπεύθυνο σ’ αυτό είναι και το εκπαιδευτικό μας σύστημα, που επενδύει στην αποστήθιση και στην αποκοίμιση. Ένα σύστημα οιονεί μορφωμένο από αλλοδαπούς για εξυπηρέτηση αλλότριων συμφερόντων στο διηνεκές.

---

Λόγος περί του δανείου υπέρ των πτωχών

Απόσπασμα από την κινηματογραφική ταινία «Τι κάνει ο άνθρωπος για να ζήσει» (1971)

---

«Σε μία εποχή…» (3)

Το σήμα ΜΟΡΣ μιας αοιδού

Η τέχνη αποτελεί εργαλείο με διπλή ιδιότητα:

• διευκολύνει τον τρόπο πρόσληψης και κατανόησης των όσων διαδραματίζονται στην κοινωνική σκηνή ενός τόπου στην εποχή που αναφέρεται, και
• προσφέρεται για έμμεση παρέμβαση στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Κατά συνέπεια η τέχνη μπορεί να δρομολογήσει γενικότερες εξελίξεις.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο το παρακάτω τραγούδι προσφέρεται ιδανικά στην αντιληπτική διεργασία μιας πραγματικότητας με βλαχο-μπαρόκ αισθητική, σαν αυτή ακριβώς που βιώνουμε στις μέρες μας...

---

«Σε μία εποχή…» (2)

• Σε μία εποχή όπου το μικρομεσαίο κοινωνικό στρώμα κυριολεκτικά αφανίζεται, βιώνοντας βάναυσα μία ιδιόμορφη έκφραση ολοκληρωτισμού: αυτή του μεταμφιεσμένου με το μανδύα του νεο-φιλελευθερισμού…
• Σε μία εποχή όπου οι προνοιακές δομές (αυτό πλέον ηχεί σαν το «πιο σύντομο ανέκδοτο») κατέρρευσαν υπό το βάρος της δημοσιονομικής κρίσης...
• Σε μία εποχή όπου οι ρατσιστικές αντιλήψεις και εκδηλώσεις έχουν φθάσει σε επίπεδα προετοιμασίας αιματηρών κοινωνικών συγκρούσεων…
• Σε μία εποχή που η εκφορά και μόνο των «ξύλινων» νεοταξικών όρων (όπως «ευρωπαϊκό όραμα», «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», «ευρωπαϊκή συνοχή» ή «κοινωνικό κράτος») παραπέμπει σε σύγχρονες μορφές κρεματορίων (κάτι ανάλογο με το ARBEIT MACHT FREI)…
• Σε μία εποχή πλήρους ανυπαρξίας κράτους δικαίου, όπου η κοινωνική ευαισθησία έχει υποστεί συναισθηματική πάρεση και τα όριά της συγχέονται με εκείνα μιας «ανθρωπιστικής» σήψης...
• Σε μία εποχή πλήρους ανάπτυξης ενός υποκριτικού τύπου ενδιαφέροντος (όπως αυτό που αναπτύσσεται μέσω Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, πρεσβείρων διαφόρων διεθνών ανθρωπιστικών οργανισμών –συνήθως μελών πλουσίων οικογενειών που ελέγχουν την τύχη του πλανήτη–, και άλλων παρόμοιων αντιπροσώπων, στην υποσυνείδητη προσπάθειά τους να εξιλεωθούν για τα δεινά που προκαλούν οι άλλες τους δραστηριότητες) εκ μέρους των τεχνολογικά προηγμένων κρατών–υπερδυνάμεων έναντι ελεγχόμενα αναπτυσσόμενων επιλεγμένων χωρών, όπου αντί να δοθεί έμφαση στη βελτίωση των απαράδεκτων συνθηκών διαβίωσης των ντόπιων κατοίκων, κατασκευάζονται φτηνοί φορητοί υπολογιστές που αντέχουν στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης αυτών των λαών (βλέπε: φορητός υπολογιστής των 100 δολαρίων –OLPC– που διακρίνεται για την ιδιαίτερη αντοχή του σε σκληρές συνθήκες χρήσης)...
• Σε μία εποχή που η φορολογική δικαιοσύνη έχει μεταλλαχτεί σε καταθλιπτική φορολογική βαρβαρότητα, βασισμένη στη δοκιμασμένη συνταγή της Τουρκοκρατίας (όπου η δουλοπρεπής, ραγιάδικης νοοτροπίας κυβέρνηση, με διάφορα προσχήματα επιβάλλει στον ελληνικό λαό, φόρους επί φόρων και περικοπές επί περικοπών στις αποδοχές για να τον εξουθενώσει, να τον τρομοκρατήσει, να τον απελπίσει, να τον μεταβάλλει σε προσκυνημένο ραγιά, έτοιμο να υποκύψει στο οποιοδήποτε κέλευσμά της και να αρνηθεί τα ιερά και τα όσια, δηλαδή την προσωπική του ελευθερία, την αξιοπρέπεια, την πίστη και την εθνική του ταυτότητα και κυριαρχία)... 
• Σε μία εποχή όπου για το μικρομεσαίο πολίτη έχει χαθεί πλήρως η πίστη και η εμπιστοσύνη στο χρηματοπιστωτικό σύστημα συνολικά, ενώ ο όρος «αφερεγγυότητα» πηγάζει κατ’ ευθείαν από αυτά τα ίδια τα σπλάχνα της «μητέρας πατρίδας»...
• Σε μία εποχή που η «μητέρα πατρίδα», φαντάζει σαν μια σύγχρονη μορφή Μήδειας, που κατασπαράζει τα ίδια τα παιδιά της...
• Σε μία εποχή όπου οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια που τη συνοδεύουν συντάχθηκαν δήθεν ως ένα οικονομικό σχέδιο διάσωσης της οικονομίας μιας χώρας ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα εσκεμμένο, τέλεια στημένο και δοκιμασμένο πολεμικό σχέδιο (με την επικουρία πολλών προθύμων μεταλλαγμένων συνειδησιακά Ελλήνων ήδη από τη δημιουργία του νεοελληνικού κράτους)...
• Σε μία εποχή που η επιστροφή και μόνο «ψιχίων» (βλέπε: έκπτωση μερικών λεπτών στη Χρονική Κάρτα Απεριορίστων Διαδρομών όταν έχουν προηγηθεί ημέρες απεργίας / δωρεάν διανομή τροφίμων και λαχανικών / παροχή κοινωνικού μερίσματος (προεκλογική απάτη / καρότο, με μαστίγιο το επικαιροποιημένο μεσοπρόθεσμο μνημονιακό πρόγραμμα) είναι αρκετά ώστε το σύνδρομο Στοκχόλμης να πάρει μορφή πανδημίας: οι άνθρωποι να θεοποιούν τους τυράννους και τους δημίους τους και να τους «φιλάνε το χέρι»...
• Σε μία εποχή που η υλική ευμάρεια εκλαμβάνεται ως «απτοποίηση» πνευματικής προόδου...
• Σε μία εποχή όπου καταπατείται βάναυσα κάθε ίχνος σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οι ανθρωπιστικές αξίες έχουν μία προς μία ανατραπεί και απαξιωθεί...
• Σε μία εποχή όπου τα κεκτημένα δικαιώματα (εργασιακά και όχι μόνο) δεκαετιών έχουν βάναυσα αποδομηθεί, τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν πλήρως και με φρικιαστικό τρόπο καταπατηθεί με αποκορύφωμα τη μεταχείριση των ευρωπαϊκών λαών του νότου ως πειραματόζωα (με το χλευαστικό ακρωνύμιο PIGS) ...
• Σε μία εποχή όπου η δομική κρίση στο σύστημα εξουσίας έχει σαδιστικά μετατρέψει την εργασιακή σχέση σε «απασχόληση» επιβάλλοντας ταυτόχρονα επαναλαμβανόμενες οριζόντιες περικοπές που πλήττουν θανάσιμα τα μικρομεσαία κυρίως κοινωνικά στρώματα (μονάδα μέτρησης του φαινομένου οι καθημερινές -αποσιωπούμενες από τα ΜΜΕ- αυτοκτονίες, που οι κυβερνήτες αυτού του τόπου -και ταυτόχρονα ηθικοί αυτουργοί αυτών των πράξεων- αποδίδουν στον αδύνατο χαρακτήρα των αυτοχειριαζομένων)...
• Σε μια εποχή όπου τα ονόματα των ανθρώπων μετατράπηκαν σε νούμερα, και η κοινωνία από «σύνολο προσώπων» μετατράπηκε σε «άθροισμα ατόμων»...
• Σε μία εποχή όπου η ενότητα που επαγγέλλεται η παγκοσμιοποίηση αναφέρεται στην ισοπέδωση των ιδιαιτεροτήτων της ιδιοπροσωπίας και την ενίσχυση της ετερότητας του ατόμου...
• Σε μια εποχή όπου η αναρχικά δημιουργούμενη «Μεγά-Πολη» (mega polis) εξαφανίζει βίαια τη «Μεγαλούπολη» (στην οποία ακόμα και ο μεγάλος πληθυσμός της χαρακτηρίζεται εντούτοις από συνεκτικότητα μεταξύ των μελών της)...
• Σε μία εποχή που ο καθένας μπορεί ανενόχλητα να εξυβρίζει τα θρησκευτικά πιστεύω των συνανθρώπων του (ενώ αντίστοιχα προγραφή κυνηγάει μέχρι τέλους όποιον Μουσουλμάνο ή αλλοδαπό υπαινιχτεί και μόνο ανίερα στο όνομα του Προφήτη – βλέπε σκίτσα Μωάμεθ)...
• Σε μία εποχή που η υποκρισία φθάνει σε τέτοια όρια που και ο ίδιος ο Χριστός να ξαναερχόταν στη γη, θα τον αφήναμε όταν θα κρίναμε ότι είναι ώρα να παρακολουθήσουμε τη Θεία Λειτουργία, τον Εσπερινό ή κήρυγμα σε μία ενορία!...
• Σε μία εποχή που τελικά οι σύγχρονοι νεόπλουτοι Συβαρίτες, θερίζουν τους καρπούς των «προσπαθειών» τους...

Σε μία τέτοια εποχή, επανέρχεται για ακόμη μία φορά στη σκέψη και του τελευταίου αδαή πολίτη, ότι το Ελληνικό κράτος δημιουργήθηκε για να ικανοποιήσει ακριβώς τις υλικές ανάγκες και τα ψυχολογικά συμπλέγματα των βορείων ευρωπαϊκών λαών έναντι του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού. Έπρεπε δηλαδή η χώρα αυτή να υφίσταται ως κρατική οντότητα μόνο με τη μορφή «αποικίας χρέους» των δανειστών της. Να είναι απλά ένα μικρό κρατίδιο-επινόηση, ώστε να ελέγχεται ακριβώς ως τέτοιο: ως μικρό έθνος-κράτος, «τόσο μικρό που να μην μπορεί να διαχειριστεί τον τεράστιο πλούτο του» (Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.) Σ’ αυτό το έργο στρατεύθηκαν «εθελοντικά» (για τη διάσωση όλων μας) πολλοί πρόθυμοι εργολάβοι (undertakers!), δήμιοι, δυστυχώς αυτόχθονες.

Μία πιθανή ερμηνεία του γιατί φθάσαμε σε έναν τέτοιο εξευτελισμό έρχεται κατά νου στον καταδικασμένο, βαδίζοντας προς την αγχόνη: «…διότι κατελίπομεν την οδόν της δικαιοσύνης σου και επορεύθημεν εν τοις θελήμασι των καρδιών ημών».

---

«Σε μία εποχή…» (1)

• Σε μια εποχή που φράσεις όπως «η κυβέρνηση διστάζει να πάρει το τάδε ή το δείνα μέτρο γιατί σκέφτεται τις κοινωνικές συνέπειες» μοιάζει να μην έχει πλέον νόημα…
• Σε μία εποχή όπου η καθημερινή πολιτική συνταγή περιέχει ως βασικά συστατικά απάτες, πλαστογραφίες, και συκοφαντίες, τα οποία εύκολα χωνεύουν κατ’ εξοχήν «πλαδαροί» ψηφοφόροι ...
• Σε μία εποχή «αλλοτριομορφοδίαιτη», όπου δρέπουμε τους καρπούς των ταπεινωτικών ισχυρισμών μας (όπως «Μα τι περιμένεις, Έλληνες είμαστε!» –Δεν είναι βέβαιο εάν κάποιος άλλος λαός έχει καλύτερο επιχείρημα για αυτοεξευτελισμό–) ...
• Σε μία εποχή που η φράση: «C’est bon pour l’Orient» μοιάζει να αποκτάει κάποιο ιδιαίτερο νόημα ακόμα και για εσωτερική κατανάλωση...
• Σε μία εποχή όπου οι ιδιότητες «Έλληνας» και «Ελληνόφωνας» φαίνεται να ταυτίζονται…
• Σε μία εποχή όπου δόλια ανδρείκελα, χρησιμοποίησαν επιτήδεια προεκλογικά ψέματα για να αναρριχηθούν στα διάφορα πολιτικά αξιώματα, και στη συνέχεια εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους στο εκλογικό σώμα που τους εμπιστεύθηκε την ψήφο του, ξεμπροστιάζοντας διεθνώς όλη τη χώρα, παρομοιάζοντάς την με τον Τιτανικό και τους ιθαγενείς κατοίκους της ως τεμπέληδες και διεφθαρμένους επιβάτες, καθιστώντας τους εν τέλει συνένοχους για το κατάντημα της κοινωνίας ...
• Σε μία εποχή όπου οι ξενόδουλες κυβερνήσεις υπηρετούν τον κατακτητή (ξένο παράγοντα), με κατ’ εξοχήν προπαγανδιστή (σύγχρονη μορφή δεσμοφύλακα) τα ΜΜΕ και ειδικότερα η τηλεόραση...
• Σε μία εποχή όπου η εκάστοτε κυβέρνηση παρέσυρε προγραμματικά αγαθούς και αφελείς πολίτες στην αυτοπαγίδευση μέσω των δανείων για διακοπές ή για περιττή κατανάλωση ειδικά σε γιορτινές μέρες (με παραπλανητικές προτροπές του τύπου «αγοράστε αυτοκίνητα μεγάλου κυβισμού», «επενδύστε σε φωτοβολταϊκά» κ.ο.κ.) και στη συνέχεια επέβαλε παράλογα χαράτσια, οδηγώντας τους πιο ευαίσθητους από τους πολίτες αυτούς ακόμα και στην αυτοκτονία...
• Σε μία εποχή όπου συγκεκριμένα κόμματα του Κοινοβουλίου δεν αναγνωρίζουν ως οργανικά τους παράγωγα κάποια άλλα, νομίμως εκλεγέντα (ώστε να εφαρμοστούν δικαιότερες και αποτελεσματικότερες μέθοδοι «θεραπείας» του νοσηρού φαινομένου), γιατί σ’ αυτά αναγνωρίζουν το απεχθές είδωλό τους σε προχωρημένη σήψη, και έτσι ακκίζονται στο να καταδιώκουν αυτάρεσκα τη σκιά τους…
• Σε μία εποχή όπου ο μέσος Έλληνας πολίτης αφήνεται να πιστεύει ότι συμβαίνουν λάθη «εφαρμογής» μιας κοινωφελούς στις αρχές της πολιτικής ενώ στην πραγματικότητα εκτελείται εσκεμμένα μία στυγνή πολιτική με το επικάλυμμα του λάθους ή του αφελούς…
• Σε μία εποχή που οι Κερκόπορτες είναι μόνιμα ανοιχτές και οι επιβουλείς διεισδύουν ανενόχλητα όχι μόνο μεταπολεμικά αλλά ήδη από τη δημιουργία του νεότερου ελληνικού κράτους...
• Σε μία εποχή που ενώ τα σκάνδαλα και η διαφθορά είναι πλέον τόσα σε αριθμό και μέγεθος, που συντηρούν καθημερινές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές, εφημερίδες και περιοδικά, η εισαγγελική παρέμβαση βρίσκεται επιλεκτικά σε ραστώνη...
• Σε μία εποχή όπου και ο πλέον αφελής έχει συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ζήλιας αλλά και της αλαζονείας του κατ’ εξοχήν συμπλεγματικού ευρωπαϊκού λαού: των Γερμανών...
• Σε μια εποχή όπου η καταναλωτική αποχαύνωση και ο κτηνώδης εγωκεντρισμός καλλιεργήθηκαν μεθοδικά και ύπουλα έτσι ώστε σταδιακά να καταστεί αδύνατον να περιχαρακωθούν τα διακριτικά όρια του «επονείδιστου» και του «επαχθούς» χρέους...
• Σε μία εποχή, όπου και η παιδεία, μακράν του πατριωτικού και αφυπνιστικού της ρόλου μέσω της επεξεργασίας της πληροφορίας σε γνώση, χρησιμοποιήθηκε έντεχνα για να «κοιμίσει» συνειδήσεις,

Σε μία τέτοια εποχή, ισχύει ίσως επιτακτικότερα από κάθε άλλη εποχή το αξίωμα πως το πρώτο στάδιο για να θεραπεύσει κανείς μία παθογένεια είναι να την εντοπίσει και να την αποδεχθεί. Αυτό το τελευταίο όμως, τουλάχιστον για το άμεσο μέλλον, δεν θεωρείται ως πιθανή εξέλιξη, στην «αεροψεκασμένη» κοινωνία που ζούμε…

---

Καναπές, το λαϊκό μέσο «διαντίδρασης» στο GREXIT από το Success Story (5)

Συμπέρασμα: είτε μας αρέσει είτε όχι, καμία ελπίδα τουλάχιστον για τις επόμενες δύο γενιές.

Μια ακόμα χαμένη ευκαιρία
Τελικά ούτε αυτή η κρίση αξιοποιήθηκε μέχρι σήμερα από το μέσο Έλληνα πολίτη προς όφελός του (άλλοι φρόντισαν γι’ αυτόν, υποκλέπτοντάς την ψήφο του). Ακόμη μία αναμενόμενη από τη σύσταση του Νεοελληνικού κράτους (1830) ευκαιρία ανασυγκρότησης, αλλαγής πορείας, και προσαρμογής σε νέα δεδομένα ώστε να αποκτήσει εθνική αυτοσυνειδησία χωρίς όμως την αναγκαία και ικανή ώθηση. Προς το παρόν τουλάχιστον, η φάση ωρίμανσης για αξιοποίηση μιας τέτοιας ευκαιρίας δεν ολοκληρώθηκε ακόμα. Ό,τι επιβλήθηκε μέχρι σήμερα (ειδικά στα πλαίσια της τελευταίας αυτής κατ’ ευφημισμόν «οικονομικής κρίσης»), αυτό έγινε δια της βίας και δια πράξεων νομοθετικού περιεχομένου... Πόσα ανεύθυνα στόματα ανθρωπαρίων πιπίλησαν όρους καινοφανείς και βαρύγδουπους, ασύμβατους προς το «ηγετικό» τους βεληνεκές, όπως επανίδρυση, επανεκκίνηση, κράτος δικαίου, ... Τελικά όμως η κατάσταση παραμένει αναλλοίωτη: ζούμε ένα ιδιόμορφο είδος εμφυλίου, ανάλογα με τη ματιά που ο καθένας επιλέγει να δει τα πράγματα. Ο λαός δεν είναι ένα ομογενές σύνολο, που σκέφτεται με ενιαίο τρόπο. Επιπλέον, ο μικρο-μεσαίος Νεοέλληνας έχει δυσκολία να κατανοήσει το «άρρητο». Το εκπαιδευτικό σύστημα, κατασκευασμένο σκηνικό, είναι σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνο γι’ αυτή τη διαπίστωση. Πάντως, αυτοί που καθορίζουν τις λαϊκές τύχες, δεν πρέπει να διατηρούν κανένα δίαυλο επικοινωνίας με τις ψυχές των μανάδων των Κύπριων αγνοουμένων του ’74 ούτε και όλων εκείνων που συγγενείς τους σφαγιάστηκαν είτε στην επανάσταση των μπολσεβίκων είτε στη Σμύρνη είτε αποτεφρώθηκαν σε γερμανικά κρεματόρια... Γι’ αυτούς τους «ηγέτες» θα πρέπει να είμαστε πάντα οφειλέτες στα αφεντικά τους...

Πολιτικοί: ένα λοβοτομημένο είδος ανθρωπαρίων

Ο τρόπος που οι κυβερνώντες διαχειρίζονται τα πράγματα αναστέλλει την ηθική υποχρέωση του μέσου Έλληνα πολίτη να βελτιωθεί. Με την πρώτη ευκαιρία ο ταλαιπωρημένος αυτός λαός θα επιστρέψει συμπλεγματικά στα προ της κρίσεως. Οι δημοσκοπήσεις (με την όποια φερεγγυότητά τους...) δείχνουν ότι ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων (π.χ. του ΣΥΡΙΖΑ) αυτό πιστεύει. Και η Κυβέρνηση έχει λυσσάξει βλέποντας ότι ο μέσος Έλληνας πολίτης, αυτός που μέχρι πρόσφατα χειραγωγούσε, έχει πλήρως απολέσει την εμπιστοσύνη του προς τους κυβερνώντες, κάθε απόχρωσης, κάτι που γεννήθηκε και αναπτύχθηκε σταδιακά όλα αυτά τα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση του 1974. Η ιδιότητα του πολιτικού –που από υπηρέτης των εντολέων του αυτοπροήχθη σε ολιγάρχη δυνάστη- δημιουργεί πλέον εμετικούς συνειρμούς. Η δυσωδία που τους συνοδεύει, που δημιουργείται σε κάθε «στημένο» τηλεοπτικό παράθυρο, η ξύλινη γλωσσική τους αισθητική και το υποβαθμισμένο περιεχόμενο του λόγου τους, τους προδίδει όπου και αν εμφανιστούν. Επιπλέον, όλοι γνωρίζουν τη λέσχη-άντρο τους. Περνάει κανείς έξω από ένα κτήριο. Από μέσα ακούγεται φασαρία. Ορδές αγρίων με κοστούμια συγκρούονται σπάζοντας ό,τι βρίσκεται δίπλα τους. Ανάμεσα σ’ αυτόν τον ορυμαγδό ακούγονται και βρισιές του τύπου: «Πουστόγερε, ... μαλάκες, μπουρδέλο, βγες έξω ρε να σε...». Και ο υπουργός θυμήθηκε την αργκό (Δήλωση Δένδια, 18/02/2014): «Είναι απολύτως σεβαστό το δικαίωμα της Διαμαρτυρίας. Εάν κάποιος, αντί να διαμαρτυρηθεί στο Σύνταγμα διαμαρτυρηθεί στην Ομόνοια, αίρεται το δικαίωμά του να διαμαρτυρηθεί; Πρέπει υποχρεωτικά η διαμαρτυρία του να γίνει μόνο στο Σύνταγμα; Αυτό γίνεται, η πρόσκληση στην κ. Μέρκελ, στον κ. Σόιμπλε, γίνεται από τη  νόμιμα εκλεγμένη Κυβέρνηση του τόπου. Ο Έλληνας πολίτης, θα έρθει η ώρα, αν δεν τη γουστάρει αυτή την Κυβέρνηση, να τη μαυρίσει, και θα έχει μία άλλη Κυβέρνηση, η οποία μπορεί κάλλιστα, αν δεν θέλει, να μην καλεί την κ. Μέρκελ, να μην καλεί τον κ. Σόιμπλε, να καλεί κάποιους άλλους...». Για ν αμη ξεχνάμε και τους επίδοξους βουλευτές, οι οποίοι δηλώνουν ευθαρσώς ότι «... δεν πηγαίνω για <να εκφωνώ> λόγους. Πηγαίνω για μπινελίκια...». Εύκολα λοιπόν ο περαστικός καταλαβαίνει ότι περνάει έξω από τη Βουλή. Όμως όλα αυτά εύκολα παραβλέπονται. Ένα «ουδείς αναμάρτητος» και το συγχωροχάρτι παραδίδεται αυθημερόν σε όποιον από δαύτους (τους κυβερνώντες) το επικαλεστεί. Γι’ αυτό και η ανασφάλεια των πολιτών έχει υπερβεί κάθε προηγούμενη μέτρηση. Μοιάζει με εκείνη που είχαν αποκτήσει οι απλοί άνθρωποι της Κατοχής του ’40 (αυτοί που είχαν πραγματικά υποφέρει), όταν μετά την απελευθέρωση είχαν την τάση να αποθηκεύουν τρόφιμα σε μεγάλες ποσότητες μήπως και τα χρειαστούν εάν ξανασυμβεί το κακό...

Τ’ ακούμε και από τη «διανόηση»

Σ’ αυτή τη δύσκολη περίσταση απουσιάζει ηχηρά ο κόσμος του Πνεύματος. Πού είναι η Ακαδημία; Πού βρίσκονται οι πανεπιστημιακοί; Πού οι καλλιτέχνες; Όλοι τους λάμπουν δια της απουσίας τους; Που και που εμφανίζεται κάποιος (συνήθως κατευθυνόμενος από γνωστά ιδρύματα εξανδραπόδισης λαών κατά βούληση) και ανατρέπει μία ακόμη παραδοσιακή αξία, … από αυτές που έχουν απομείνει. εν ονόματι ποιας αλήθειας; Γιατί τόσα χρόνια μας μάθαιναν παραμύθια στα σχολεία; Τι τέλος πάντων ισχύει από εκείνη τη «σχολική ύλη»; Και ποιοι είναι αυτοί οι «ειδικοί» με τη λύση στο τσεπάκι για το καλό του πλανήτη; Μήπως και η δική τους αλήθεια δεν είναι σχετική; Τα προσωπικά τους συμφέροντα δεν εξυπηρετεί; Γιατί παραβλέπουν οι μεγάλες δυνάμεις να τηρήσουν τα συμφωνημένα του Κυότο; Ένα είναι βέβαιο: μεγάλο μέρος αυτής της ομάδας που συστήνεται ως «διανόηση» δεν είναι παρά μία συμμορία από ανθέλληνες!... Μία συμμορία που, άλλοτε με το υπεροπτικό της ύφος άλλοτε με ύφος συμπλεγματικού επιβήτορα, απαξιώνει την πλέμπα, τους «ψωριάρηδες γραικύλους», που προσπαθούν να διαβιώσουν στο σύγχρονο αυτό οικονομικό «λασποχώρι» διεκδικώντας το αιματοβαμμένο δίκαιο των προγόνων τους.

Η νέα ποιότητα της κοινωνικής σύνθεσης

Μετέβαλαν τελικά την κοινωνία μας σε ένα σύνολο ασύνδετων μονάδων (ατόμων πλέον, όχι προσώπων), το κάθε ένα από τα οποία ακκίζεται στην αυτάρκειά του, αυτοϊκανοποιούμενο στην άποψή του για κάθε τι το επιστητό. Για κάθε συμβάν έχει να πει κάτι και μάλιστα να ισχυριστεί ότι το είχε ήδη προβλέψει. Η συνεργασία δεν είναι ποιοτικό χαρακτηριστικό που διαπερνά τις δραστηριότητές του. Έτσι, οι χωρίς συνοχή κοινωνικές ομάδες, αδρανούν, διευκολύνοντας την ολοκλήρωση του «ιεραποστολικού» έργου των αλλοδαπών δυναστών και των κυβερνώντων συνεργατών τους. Η κάθε μία ομάδα βλέπει «τηλεόραση» (κατά κανόνα αθλητικά) ξεχωριστά, απομονωμένη μέσα στο δικό της στεγανό, πιστεύοντας ότι στις ειδήσεις θα παρουσιάζονται πάντα τα βάσανα των άλλων. Πώς μπορούν να συνυπάρξουν άτομα από διαφορετικές «ομάδες» όταν π.χ. σε δύο πρώην συμμαθητές πενηντάρηδες, ο ένας είναι συνταξιούχος και ο άλλος μακροχρόνιος άνεργος. «Μαζί» δεν μπορούν να παρακολουθήσουν κυριολεκτικά ούτε αυτούς τους ποδοσφαιρικούς αγώνες. Μ’ αυτό τον τρόπο όμως, ένα μάτσο άθεοι, ανέντιμοι, τεχνοκράτες, και άπληστοι «παγκόσμιοι πολίτες» αυτού του πλανητικού χωριού κατάφεραν να αναστατώσουν ολόκληρη την οικουμένη και να καταστήσουν τους κατοίκους της «χρήσιμους ή πρόθυμους ηλίθιους». Και το αμείλικτο έργο τους συνεχίζεται: ο Βαθμός Συγκέντρωσης του Πλούτου το 2011 ήταν το 1% του πληθυσμού παγκοσμίως να κατέχει το 43% του πλούτου του πλανήτη (και ειδικότερα, το 0,1 του πληθυσμού να κατέχει το 24% του παγκόσμιου πλούτου).

Ομάδα Κρούσης για τους διαφωνούντες

Όσοι αντιστέκονται στη Νέα Τάξη Πραγμάτων, μία νέα ηθική βάσει της οποίας επιδιώκεται η ανατροπή των παραδοσιακών σχέσεων, θεωρούνται από τους θιγόμενους είτε αγαθοί είτε αφελείς είτε εγωιστές είτε συνωμοσιολόγοι, καμία «δημοκρατική» ανοχή. Κάθε φορά οι επιβουλείς της πατρίδος μας απομονώνουν μία μικρή ομάδα «δυσαρεστημένων» και είναι σχετικά εύκολο να την εξοντώσουν με τη μέθοδο του «βρασίματος του βατράχου», αυξάνοντας δηλαδή σταδιακά τη θερμότητα του νερού, και αδιαφορώντας για τις κοινωνικές συνέπειες. Με τη μέθοδο της «σαλαμοποίηση» της κοινής γνώμης έχουν επιτύχει να προσαρμόσουν έναν ολόκληρο λαό στα νέα δεδομένα που επιβάλλουν, όσο και αν αυτό στην αρχή δυσαρεστεί τα θύματα. Μόνο κόστος εις βάρος τους, η προσωρινά παρεχόμενη δήθεν ελευθερία του λόγου... Επιτρέπεται η εκτόνωση όμως μέσα στα πλαίσια του συνδρόμου της Στοκχόλμης: αργά ή γρήγορα τα θύματα επιστρέφουν (πειθήνια) με την ουρά στα σκέλια στο «θύτη» τους. Η Δικαιοσύνη δεν μπορεί να τα προστατέψει. Όταν δεν αποφασίζει απ’ ευθείας, κατόπιν εντολών άνωθεν παρακάμπτεται μέσω Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου. Η διάκριση των εξουσιών αποτελεί ευσεβή πόθο… Εάν βέβαια τα πράγματα ξεφύγουν εις βάρος της πολιτικής ολιγαρχίας, τότε υπάρχει και ο μισθοφορικός αστυνομο-στρατός... Εκείνα τα όργανα επιβολής της τάξης δια της βίας ή κατά το δοκούν της Κυβέρνησης (task force), που, εάν δεν ήταν αλλοδαποί μισθοφόροι, το Φεβρουάριο 2012, θα αναγνώριζαν στο πρόσωπο του Μίκη Θεοδωράκη και του Μανώλη Γλέζου μία πολιτιστική κληρονομιά παγκοσμίου βεληνεκούς και, τουλάχιστον, δεν θα τους ψέκαζαν!

Ραντεβού στα… γουναράδικα

Η θυσία για το κοινωνικό συμφέρον είναι όρος ανόητος. Το βόλεμα έχει διαπηδήσει σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Η εντροπία έφτασε πιθανόν σε μέγιστη, για τα μέχρι σήμερα δεδομένα, τιμή...  Γιατί να επαναστατήσει ο «υποθηκευμένος» πολίτης με το παραδοσιακό τρόπο όταν εκ των πραγμάτων ο αντίπαλος κατέχει θέση ισχύος. Γιατί να επαναστατήσει κανείς όταν μπορεί, προς το παρόν, να τους παρακάμψει; Ο πολίτης περιμένει να εξιλεωθεί την ώρα των εκλογών. Αρκεί οι ενδιαφερόμενοι να πολιτευτούν εποικοδομητικά να κατανοήσουν ότι η νοθεία γίνεται και με bluetooth πλέον. Η συμβουλή ενός Σνόουντεν ίσως τους διαφώτιζε ώστε να μην επαναληφθούν τεχνικές γελοιότητες όμοιες με εκείνες κατά τη διαχείριση του stick με τα στοιχεία της περιβόητης λίστας…

Χρειάζονται νέες ανατρεπτικές μέθοδοι αντιμετώπισης «αρχών και εξουσιών πέραν των γνωστών και καθιερωμένων» ώστε να διαφυλαχτεί η Δημοκρατία η οποία «βιώνει προκλήσεις και δοκιμάζεται από νέες μορφές διακυβέρνησης». Ειδάλλως θα παραστούμε (εάν αυτό δεν συμβαίνει ήδη)  στον επικήδειο της Δημοκρατίας και στο πέρασμα στο χωροχρόνο ενός νεοπλασματικού  πολιτικού μορφώματος: της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

(Σκέψεις από κάποιον που δεν ζητάει απάντηση. Απλά κραυγάζει στον κυβερνοχώρο γιατί δεν βρίσκει μία χαράδρα που να κάνει αντίλαλο...)

 

Η κοινωνική αλληλεγγύη θα άλλαζε τον κόσμο..., τότε ίσως δεν θα υπήρχαν οι θρασείς «ανθρωποκτόνοι» θύτες να κατασπαράζουν τα θύματά τους. Αυτό βέβαια θα επηρέαζε την ισορροπία της οικολογικής αλυσίδας. Πάντως θα ήταν ενδιαφέρον να δοκιμαστεί ένα επίπεδο ισορροπίας στη νέα αυτή κατάσταση, όπου ο αλληλοσπαραγμός δεν θα ήταν απαραίτητη προϋπόθεση... Κάτι που εξάλλου διακηρύσσει ο Χριστιανισμός αιώνες τώρα…

---

Καναπές, το λαϊκό μέσο «διαντίδρασης» στο GREXIT από το Success Story (4)

Προς αναζήτηση ευρωπέου Ηγέτη

Πώς αστεία-αστεία οδηγηθήκαμε στο χάος...
Ο μέσος Έλληνας πολίτης δεν έχει πλήρως συνειδητοποιήσει και αποδεχτεί ότι τα ΜΜΕ και οι δημοσιογράφοι έπαιξαν ένα βρώμικο ρόλο υποστηρίζοντας τους καταλληλότερους πρωθυπουργούς, στην πραγματικότητα συρόμενοι πίσω τους: στήριξαν την προσχεδιασμένη επιχείρηση εξαθλίωσης του ελληνικού λαού προωθώντας μια ιδιόρρυθμη μορφή επικοινωνίας: «έσπαγαν πλάκα» με τα σαρδάμ πολιτικών («μακέτο», «κοιλαδογέφυρες», ...) είτε με τις αφελείς υποσχέσεις τους («λεφτά υπάρχουν») και την κακή χρήση της ελληνικής γλώσσας («στίβος χαρτιά»). Και ο αφελής και ευκολόπιστος λαός (κυρίως το μικρο-μεσαίο κοινωνικό στρώμα) τους πίστεψε και πήγε γελώντας στο ικρίωμα του δήμιου του...

Ποιος γνωρίζει τη σωστή συνταγή ανάκαμψης...
Πολλοί μνημονιακοί δημοσιογράφοι και ομοϊδεάτες τους καλεσμένοι σε τηλεοπτικά παράθυρα ή ραδιοφωνικά στούντιο, αναλίσκονται καθημερινά κοκορευόμενοι ότι οι ίδιοι θα έπαιρναν τις ενδεδειγμένες αποφάσεις για ανάπτυξη, και απορούν πώς αυτό διαφεύγει των πολιτικών. Ισχυρίζονται, προσκομίζοντας «αδιαμφισβήτητα» τεκμήρια, ότι η κυβέρνηση δεν σωρεύει απλώς λάθη και αστοχίες, αλλά ακολουθεί οικονομική πολιτική ακριβώς αντίθετη από τα όσα επιτάσσει η αλφαβήτα της Οικονομίας. Είναι όμως δυνατόν να τους διαφεύγει το ενδεχόμενο ότι οι πολιτικοί είναι, μεταξύ των άλλων, και πονηροί; Εάν ισχύει αυτή η υπόθεση, αυτό  σημαίνει, έστω και ακούσια, συμμετοχή σε στημένο παιχνίδι. Για τους πολιτικούς το τίμημα αυτής της απαξίωσης (μέσω του διλήμματος «είτε είναι ανεπαρκείς είτε απατεώνες») είναι η αποδοκιμασία. Δεν φαίνεται να έχουν αντιληφθεί (τόσο οι θύτες όσο και οι επίδοξοι ιεραπόστολοι της καταπιεσμένης Ελλάδας...) ότι ενδεχομένως το πρόβλημα να οφείλεται στην εσκεμμένη διόγκωση της κλίμακας των ανθρωπίνων κοινοτήτων… στην εξόντωση της ενορίας… Και, κατά συνέπεια, ότι η διάσωση της χώρας απαιτεί συνένωση πολλών μικρών δυνάμεων…

Ελευθερία λόγου τύπου καρότο
Το πολιτικό μας σύστημα χαρακτηρίζεται από μία επικίνδυνη ιλαρότητα. Η φαινομενική «βλακεία» των πολιτικών κρύβει τεράστια συμφέροντα. Η δήθεν φαινομενική ελευθερία λόγου –π.χ. συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι να κατηγορούν ασύστολα και απροκάλυπτα- επιτρέπει στους αυτουργούς να συνεχίζουν το έργο τους με το κόλπο του «καρότου»: ένα μικρό καρότο στον περιορισμένο από τις παρωπίδες οπτικό ορίζοντα του υποζυγίου και τα πάντα ξεχνιούνται. Μ’ αυτό τον τρόπο οι πολιτικοί κρύβουν έντεχνα πίσω από την ανοχή τους την αδυσώπητη σκοπιμότητά τους, δηλαδή διάφορα είδη νεοταξικών πονηρευμάτων διαρπαγής χρήματος, όπως τη διεφθαρμένη χρηματοδότηση απίθανων ΜΚΟ. Πολλοί μάλιστα, και αυτή ακόμη τη σχιζοφρενική τους προσωπικότητα και αλαζονεία (οι υποψήφιοι βουλευτές θα έπρεπε επιτέλους να υποβάλλονται σε ψυχιατρική αξιολόγηση προτού υποβάλλουν την υποψηφιότητά τους). Και το συμπέρασμα προκύπτει αβίαστα: για να εφαρμόζουν ακριβώς την αντίθετη λύση πρέπει πρώτα να έχουν προσδιορίσει πολύ καλά τη σωστή λύση... (βλέπε συνέντευξη Γιώργου Παπανδρέου στο δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου στις 3 Ιουνίου 2009).

Οι υποψήφιοι ηγέτες να κάνουν ένα βήμα μπροστά!
Συμβαίνει το εξής παράδοξο: Αφενός μεν επικρατεί η αυταπάτη σε μεγάλο ποσοστό πολιτών της σημερινής ελληνικής κοινωνίας, ότι οι κυβερνώντες είναι «ανόητοι» και ανεπαρκείς και ότι και ο πιο ταπεινός πολίτης θα έπραττε καλύτερα. Ακόμα δεν έχει αποδεχθεί η πλειοψηφούσα κοινωνία ότι η κατάσταση της «κρίσης», στην οποία έχει εμπλακεί η χώρα μας, δεν είναι προϊόν λανθασμένης πολιτικής τακτικής αλλά προδιαγεγραμμένης πολιτικής βούλησης. Επομένως η ενδεδειγμένη λύση για έξοδο από την «κρίση» προαπαιτεί ανατροπή αυτής της βούλησης... Αφετέρου οι εν δυνάμει ηγέτες περιμένουν τον λαό να ξεκινήσει την επανάσταση και εκείνοι να ακολουθήσουν. Προς το παρόν κάνουν εκπομπές και δημοσιεύουν ανατρεπτικά άρθρα... Αυτή η απομυθοποίηση των πάντων μέσω των ΜΜΕ εξάντλησε και την τελευταία σταγόνα εμπιστοσύνης προς οποιονδήποτε προβάλλεται ως Ηγέτης. Τώρα όμως φράσεις όπως «Δεν γνώριζα» προσάπτει άμεση κατηγορία ευθύνης στο πρόσωπο που την εκφέρει. Και η σαχλή πλέον προτροπή περί λαϊκής εξέγερσης τι να σημαίνει άραγε; Να βγει ο κόσμος ανοργάνωτος και να εκτεθεί σε ψεκασμό; Αλίμονο εάν ο νουνεχής μέσος Έλληνας πολίτης, άκρως επιφυλακτικός πλέον με όσα έχει υποστεί, περίμενε τα ύποπτου ρόλου ΜΜΕ να τον προτρέψουν να αποφασίσει τον τρόπο αντίδρασής του. Ποιος, να κάνει τι, στο όνομα ποιου; Ποιος έχει το σθένος να αντιμετωπίσει αυτή τη νεοταξική βαρβαρότητα, απότοκο πολιτικής σκοπιμότητας… Πώς να αντιμετωπιστεί μια κοινωνική αδράνεια που κατά κύριο λόγο καλλιεργήθηκε μελετημένα και δόλια από πολιτικούς που τόσο εύκολα μεταπήδησαν από τις υποσχέσεις των «Ζαππείων» στο ανεύθυνο «ουδείς αναμάρτητος»... Έτσι οι πολιτικοί καλλιεργούν την εμμονή πως εξυπηρετούν το συμφέρον της κοινωνίας που τους εξέλεξε!

Διανόηση: δεν λείπει ο Μάρτης απ’ τη Σαρακοστή...
Εν τω μεταξύ, η σύγχρονη διανόηση του σήμερα, παρ’ όλη την πληθώρα των παρεχόμενων μέσων επικοινωνίας και πληροφόρησης, τελικά απουσιάζει από τα πράγματα. Οι ντελάληδες, τα φερέφωνα αυτών των δήθεν και πολλά υποσχόμενων ηγετίσκων, λανσάρονται με ένα μπλαζέ ύφος ως η «σύγχρονη διανόηση». Μία διανόηση όμως πρωτοφανώς μεταλλαγμένη, που «απουσιάζει» με τη θορυβώδη αλαλία της, με τρόπο που εξυπηρετεί (όλως παραδόξως) μόνο τους στόχους των «αόρατων» εισβολέων. Μία διανόηση που ο προοδευτισμός της εξαντλείται στη σύγκρουση με την παράδοση και με κοινωνικές αξίες διατηρημένες επί αιώνες. Ίσως δεν υπήρξε στο παρελθόν άλλη εποχή κρίσης όπου η απουσία ανθρώπων του πνεύματος να έγινε εντονότερα αισθητή από τη σημερινή. Και δεν πρέπει κανείς να ξεχνάει ότι η διανόηση των ημερών μας, αποτελεί ιστορική συνέχεια της «γενιάς του Πολυτεχνείου». Μιας γενιάς με ιδεολογικό φορτίο έτσι όπως οι ίδιοι το επέβαλαν σε ένα διψασμένο για ελευθερία λαό αυτά τα τελευταία 35 χρόνια μετά την αντιπολίτευση. Ένα ιδεολογικό φορτίο που δεν εξυπηρέτησε παρά το βόλεμα δήθεν φορέων του και την αποχαύνωση των οπαδών του... Μία αυτοεκπληρούμενη δηλαδή πολιτική προφητεία!

Ιεραπόστολος και σεφ ο καταλληλότερος
Διανύουμε μία εποχή πολιτικής ώσμωσης, μίας ομογενοποίησης όλων των πολιτικών ιδεών. Οι «Ρομπέν των Λαών» δεν καταδέχονται καν να κοιτάξουν το βίο και την πολιτεία τους. Το πόσο εύκολα, δηλαδή, ξεπουλούν την πολιτική τους φανέλα και μεταπηδούν από ένα κόμμα με συγκεκριμένη ιδεολογία σε κάποιο άλλο που λίγο πριν λοιδορούσαν προκειμένου να περισώσουν τα κεκτημένα οφέλη τους. Ποτέ κανείς τους δεν παραδέχτηκε τα σφάλματά του, ούτε βέβαια έδειξε να ενδιαφέρεται για όλους αυτούς που παρέσυρε με τις επαναστατικές τότε, «μπαγιάτικες» πλέον αντιλήψεις του (δηλαδή αυτούς που τους ψήφισαν). Όμως ένας Λεωνίδας, ένας Μακρυγιάννης, ένας Κολοκοτρώνης, ένας Καποδίστριας, ένας Νικηταράς, ένας ηγέτης δηλαδή με στόφα πατριώτη (ακριβώς όπως αυτή που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα, παρά τις πεποιθήσεις κάποιου Γιώργου Φίνλεϊ), δεν θα προσπαθούσε να πείσει μέσω εκπομπών ούτε βέβαια θα παρενέβαλε ευχάριστη και ελαφριά «εισαγόμενη» μουσική στο λόγο του εν μέσω πένθους. Πόσο μάλλον δεν θα άφηνε την Ελλάδα σε αναμονή εν μέσω εξελισσόμενης κρίσης για να πάει διακοπές... Με ποιον επομένως να συνασπιστεί ο απλός και ανυποψίαστος πολίτης; Φαίνεται δεν έχει περάσει από το μυαλό αυτών που προτρέπουν ότι κανένας από τους ήδη υπάρχοντες δεν πληροί προδιαγραφές Ηγέτη. Αυτό ακριβώς αποτελεί και την απέλπιδα και τρομακτική προοπτική των ημερών μας: η ανυπαρξία εναλλακτικής λύσης. Κανείς δεν μπορεί να του εγγυηθεί με πειθώ την κοινωνική ενότητα μέσα από την υπέρβαση των διαφορών και το σεβασμό της ετερότητας.

Η ψυχολογία του ψηφοφόρου: βολικά αποχαυνωμένη
Αλίμονο εάν κανείς δεν βρει τη γνήσια, ηγετική προσωπικότητα που του ταιριάζει (μία προσωπικότητα αγνή και άδολη, νέα στην πολιτική, χωρίς να προέρχεται κατ’ ανάγκη από εύπορη οικογένεια / να είναι γ-όνος εύπορης οικογένειας) και ενταχθεί σε κάποιον με παραπλήσια ιδεολογία, που μέχρι προ τινος υπηρετούσε τα κόμματα του κατεστημένου. Η αντιμνημονιακή θέση κατάντησε στυλ και αποτελεί μάσκα εξαπάτησης της κοινωνίας. Ένα ακόμη κόλπο δηλαδή, όπως ακριβώς και ο αργόσυρτος θάνατος που επιβλήθηκε στο λαό, ακριβώς έτσι ώστε η ψυχολογία του κόσμου να κρατιέται προμελετημένα κάτω από το κατώφλι της αγανάκτησης και της έκρηξης… Μετατρέπουν την αγανάκτηση σε απελπισία και κατάθλιψη, που οδηγεί στο μοιραίο χωρίς αντιδράσεις (ελεγχόμενα βολική αποχαύνωση – Comfortably numb, Pink Floyd).
Όμως ένας βιασμένος λαός δεν διαθέτει διπλωματικό τρόπο στις αντιδράσεις του, απαξιώνει τον κώδικα και τα πρωτόκολλα καλής συμπεριφοράς. Η ευγένεια παραμερίζεται στη συνείδησή του και αναζητάει, κατά κανόνα, εκδίκηση. Είναι επομένως κρίσιμο το σημείο όπου ο μέσος Έλληνας πολίτης περνάει από την οργή στη φαινομενική απάθεια (βλέπε «καναπέ»). Τότε οι αναφορές του σε οιασδήποτε μορφής καλοσύνη και ανοχή παύουν να υφίστανται και οι λαϊκές αντιδράσεις γίνονται απρόβλεπτες. Μία συνολική κοινωνική απεργία μέχρις εσχάτων (τύπου Γκάντι) ίσως να έδινε κάποια λύση... Μέχρι τότε, οι κυβερνώντες θα συνεχίσουν να θεωρούν τις μεμονωμένες αντιδράσεις «κύκνεια άσματα» συντεχνιών...

Κοινωνική συμπόρευση: όνειρο θερινής νυκτός!
Και ενώ η μαζική γενοκτονία καλά κρατεί, το «παγκόσμιο συνδικάτο της διαφθοράς» (κατά τον Βλαντιμίρ Πούτιν) επιβάλλει αργά και σταθερά τον επιδιωκόμενο στόχο του: τον εθνικό αποχρωματισμό. Ο ελληνικός λαός φαίνεται να δυσκολεύεται να ενωθεί σε ένα σώμα, για ένα κοινό σκοπό, παραμερίζοντας τις διαφορές του. Καμία από τις αναρίθμητες αντι-μνημονιακές ομάδες που έχουν ήδη αρχίσει να σχηματίζονται, πρώην φιλελεύθεροι βολεμένοι με τη μάσκα του επαναστάτη και του προστάτη του λαού, δεν καταδέχεται να συνεργαστεί με μία άλλη παραπλήσια... Αυτό τουλάχιστον διδάσκει η ιστορία («Μην ειπούν στο στοχασμό τους, τα ξένα έθνη αληθινά: / Εάν μισούνται ανάμεσό τους, / Δεν τους πρέπει ελευθεριά», Διονύσιος Σολωμός, Ύμνος εις την Ελευθερίαν, 147). Πάντα θα υπάρχει το δίπολο «πολλές μικρές ομάδες» (με διαφορετική ιδεολογία, που δεν ανέχονται καμία προσαρμογή στη μικρο-ιδεολογία τους στο όνομα της συμπόρευσης με άλλες συναφούς ιδεολογίας ομάδες) και «η ολιγαρχία» (που δεν ενδι-αφέρεται διόλου για το εθνικό παρά μόνο στυγνά για το δικό της συμφέρον).

Το νόστιμο φαγητό μαγειρεύεται σε χαμηλή θερμοκρασία
Προς το παρόν η κοινωνία δείχνει να χρειάζεται επιπλέον χρόνο για χάσιμο, πέραν από αυτόν που δαπανάται για ανούσιες γραφειοκρατικές διαδικασίες, όπως τη συγκέντρωση και τακτοποίηση των λιανικών αποδείξεων για την εφορεία, δήλωση ξανά και ξανά του περιουσιολογίου, του κτηματολογίου, των ακάλυπτων, των ημι-υπαίθριων, των πάσης φύσεως φορολογικών εντύπων, κλπ. κλπ. Η δυνατότητα ενημέρωσης απαιτεί χρόνο, οξυμένη κρίση, και γνώση. Τίποτα ορατό δεν μοιάζει να είναι αυτό που φαίνεται!... Χρειάζεται αποκωδικοποίηση. Τα πάντα συνοψίζονται κρυμμένα πίσω από ανθρωποειδή με ανέκφραστα προσωπεία και γκρίζα κοστούμια. Νέες μέθοδοι και τακτικές είναι απαραίτητες και πρέπει να επινοηθούν. Τα τόξα και τα βέλη, ακόμη και τα πυρηνικά όπλα, είναι ήδη πεπαλαιωμένα μέσα αντίστασης στη νεοταξικού τύπου κυριαρχία...

(Σκέψεις από κάποιον που δεν ζητάει απάντηση. Απλά κραυγάζει στον κυβερνοχώρο γιατί δεν βρίσκει μία χαράδρα που να κάνει αντίλαλο...)

---